Sybin – Piękna Stolica Transylwanii

Plac Wielki (Piața Mare)

Jest to centralny punkt miasta, pełen historii i architektonicznych skarbów, więc to właśnie stąd polecam zacząć zwiedzanie Sybina. Plac Wielki powstał w czasach, gdy Sybin była jednym z najważniejszych miast Transylwanii. Z racji centralnej pozycji, było to miejsce wielu ważnych wydarzeń, w tym rytuałów religijnych, publicznych ogłoszeń, a nawet procesów sądowych i egzekucji. 

Plac Wielki jest otoczony przez wiele kilkusetletnich budynków, które zachowały swój średniowieczny i renesansowy charakter. Ponadto trudno nie zwrócić uwagi na imponujący budynek Ratusza (Primăria Municipiului). Wejście do środka jest udekorowane łukami oraz herbem miasta, a dominującym elementem fasada jest wysoka wieża zegarowa, która góruje nad placem i oferuje fantastyczne widoki każdemu, kto wejdzie na jej szczyt.

Warto również dodać, że sam budynek jest często otwierany dla zwiedzających podczas specjalnych wydarzeń, takich jak Noc Muzeów czy dni otwarte. Liczne dekoracje i stylowe drewniane schody nadają wnętrzom majestatyczny charakter, a na szczególną uwagę zasługuje reprezentacyjna sala obrad, w której odbywają się ważne posiedzenia władz miasta. 

Nie mniej urokiliwym budynkiem jest też Dom Hallerów, z charakterystyczną barokową fasadą i pięknie ozdobionymi oknami. Dziś mieści się tutaj stylowa restauracja, która zaprasza na lokalne potrawy i wino z Siedmiogrodu. Szczególnie polecam wybrać się tu wieczorem.

Plac Wielki w Sybinie

Muzeum Brukenthala 

Kolejnym wspaniałym budynkiem na Placu Wielkim (Piața Mare) jest Pałac i Muzeum 

Brukenthala. Wchodząc do środka, poczujemy się jak w XVIII-wiecznej rezydencji arystokratycznej, gdzie sztuka i elegancja były nieodłącznym elementem życia codziennego.

Zarówno pałac, jak i sama instytucja, zawdzięczają swoje istnienie baronowi Samuelowi von Brukenthalowi (1721–1803), który był gubernatorem Siedmiogrodu w czasach panowania cesarzowej Marii Teresy. Jako wykształcony arystokrata i wielki mecenas sztuki, zgromadził on niemałą kolekcję obrazów, książek i rękopisów. Po jego śmierci, muzeum oficjalnie otwarto w 1817 roku, co czyni je jednym z najstarszych muzeów publicznych w Europie Środkowej.

Warto zaznaczyć, że nie jest to tylko jedno muzeum, ale cały kompleks obejmujący kilka różnych działów, w tym Galerię Sztuki Europejskiej, Galerię Sztuki Rumuńskiej oraz ciekawą bibliotekę z unikatowymi rękopisami, inkunabułami i starodrukami.  

Galeria Sztuki Europejskiej 

Bogata kolekcja malarstwa, wyjątkowa atmosfera historycznego pałacu i możliwość zobaczenia dzieł wielkich mistrzów sprawiają, że jest to obowiązkowy punkt wizyty w Narodowym Muzeum Brukenthala. 

Jednym z najważniejszych działów kolekcji jest malarstwo flamandzkie i niderlandzkie, które rozkwitło w XVII wieku. Wśród najcenniejszych dzieł znajdują się prace Jana van Eycka, Petera Paula Rubensa oraz Jana Breughla Starszego. Sceny religijne, portrety i mistrzowsko oddane martwe natury pokazują niezwykłą dbałość o detale i światłocień.

Galeria posiada również kolekcję dzieł włoskich artystów, w tym takich mistrzów jak Tiziano Vecelli (Tycjan), Alessandro Magnasco czy Francesco Solimena. Włoskie malarstwo słynie z dynamicznych kompozycji, intensywnych kolorów i emocjonalnego wyrazu, co sprawia, że te dzieła dosłownie hipnotyzują widzów.

Natomiast dział poświęcony malarstwu niemieckiemu i austriackiemu prezentuje głównie dzieła z epoki renesansu, manieryzmu i baroku. Szczególną uwagę warto zwrócić na portrety i pejzaże autorstwa artystów takich jak Lucas Cranach Starszy czy Johann Georg Platzer.

Pałac i Muzeum Brukhentala

Galeria Sztuki Rumuńskiej

Muzeum Brukenthala posiada również wspaniałą galerię poświęconą sztuce Rumunii. Jej kolekcja obejmuje obrazy, rzeźby i grafiki od średniowiecza po XX wiek, prezentując rozwój sztuki w różnych epokach.

Na samym początku zwiedzania możemy podziwiać ikony malowane na drewnie, pochodzące z różnych regionów Siedmiogrodu, Wołoszczyzny i Mołdawii. Wśród eksponatów wyróżniają się także gotyckie malowidła ścienne i rzeźby z kościołów w Sybinie i okolicznych miastach. Mieszanka wpływów zachodnioeuropejskich i bizantyjskich utworzyła unikatowy styl sztuki rumuńskiej.

Natomiast w XIX wieku rumuńska sztuka zaczęła nabierać bardziej narodowego charakteru. Artyści zaczęli odchodzić od wpływów zachodnich i szukać inspiracji w rodzimej kulturze, krajobrazach i folklorze. W tej części galerii znajdziemy dzieła takich mistrzów jak Nicolae Grigorescu, uznawany za ojca rumuńskiego malarstwa nowoczesnego. Jego romantyczne pejzaże, sceny wiejskiego życia i subtelne portrety należą do najcenniejszych eksponatów galerii. 

Nie można też przejść obojętnie obok prac Theodora Aman, który łączył akademicki styl malowania z fascynacją historią i ludowością. Jego obrazy przedstawiają zarówno sceny historyczne, jak i codzienne życie Rumunów w XIX wieku.

Ostatnie sale galerii przenoszą nas w świat modernizmu i awangardy. Tutaj zobaczymy eksperymentalne dzieła Stefana Luchiana, uznawanego za rumuńskiego impresjonistę, jak i również ekspresyjne kompozycje Nicolae Tonitza, który malował z niezwykłą emocjonalnością i głębią.

Obok nich znajdują się prace artystów surrealistycznych, abstrakcjonistów i twórców nowoczesnych, którzy eksplorowali nowe formy ekspresji w sztuce XX wieku. To pokazuje, jak rumuńska sztuka podążała za światowymi trendami, nie tracąc przy tym swojej unikalnej tożsamości.

Biblioteka Brukenthala

Biblioteka jest również częścią kompleksu Muzeum Brukenthala, a jej wnętrza skrywają prawdziwe skarby sięgające XVIII wieku. Tak jak cały kompleks, blioteka powstała dzięki Samuelowi von Brukenthalowi – niezwykle wpływowemu gubernatorowi Siedmiogrodu. Dzięki swoim koneksjom politycznym miał dostęp do najlepszych wydawnictw epoki. 

Już samo wnętrze biblioteki jest warte odwiedzenia. Drewniane regały sięgające sufitu, zabytkowe meble i atmosfera dawnych wieków sprawiają, że poczujemy się jak na scenerii z filmów o Harrym Potterze. Księgozbiór posiada setki tysięcy woluminów, w tym rzadkie starodruki, mapy, dokumenty historyczne oraz rękopisy sięgające średniowiecza. 

Biblioteka nie jest typowym miejscem turystycznym, dlatego warto wcześniej sprawdzić godziny otwarcia i ewentualnie umówić się na zwiedzanie z przewodnikiem. A naprawdę warto!

Kościół Jezuicki (Biserica Romano-Catolică) 

Jest to kolejny nieodłączny element Placu Wielkiego. Świątynia powstała w XVIII wieku, gdy władze austriackie wówczas rządzące Siedmiogrodem, zaczęły intensywnie wspierać rozwój zakonu jezuitów. Było tak dlatego, że Jezuici gwarantowali zwiększenie wpływów katolicyzmu w regionie. 

Główna fasada kościoła ma charakterystyczną symetrię baroku. Pośrodku wznosi się monumentalny portal, zwieńczony reliefem przedstawiającym herb Habsburgów, co podkreślało związki kościoła z monarchią austriacką. Na uwagę zasługuje również wieża zegarowa, która dominuje nad całą budowlą i jest ważnym punktem orientacyjnym w Sybinie.

Również wnętrze kościoła zachwyca bogatą dekoracją. Główne elementy, na które warto zwrócić uwagę, to ołtarz główny z obrazem przedstawiającym Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny oraz rzeźbione konfesjonały i ambona, stanowiące piękne przykłady sztuki sakralnej XVIII wieku.

W porównaniu do protestanckich świątyń znajdujących się na terenie Sybinu, w Kościele Jezuickim panuje zupełnie inny klimat – bardziej ciepły i pełen dekoracyjnych akcentów.

Kościół Jezuitów

Mury miejskie i bramy Sybinu

Już od czasów średniowiecza Sybin był jednym z najważniejszych miast Transylwanii, a jego położenie na szlaku handlowym sprawiło, że był atrakcyjnym celem dla najeźdźców. Aby chronić mieszkańców, już w XIII wieku rozpoczęto budowę systemu fortyfikacji, który nieustannie był rozbudowywany i modernizowany. W swoim złotym okresie Sybin miał aż cztery linie murów obronnych, wzmocnionych przez potężne baszty, wieże strażnicze i bramy.

Najlepszym miejscem, by poczuć klimat średniowiecznego miasta, jest ulica Cetății – czyli „Ulica Twierdzy”. Nad nią zachowały się najlepiej utrzymane fragmenty murów oraz trzy wieże strażnicze: Baszta Garncarzy (Turnul Olarilor), Baszta Prochowa (Turnul Pulberăriei) i Baszta Ciesielska (Turnul Dulgherilor), która wyróżnia się pięknymi, drewnianymi wykończeniami, przypominając przez to warowną wieżę zamkową.

Dawny Sybin miał także kilka monumentalnych bram, przez które można było dostać się do miasta. Niestety, wiele z nich nie przetrwało do dziś, ale dwie najważniejsze wciąż możemy zobaczyć i podziwiać. Pierwsza z nich, to Brama Schodów (Poarta Scărilor). Znajduje się w Dolnym Mieście i łączy je z Górnym Miastem za pomocą kamiennych schodów. Natomiast druga to Brama Ocnei (Poarta Ocnei), znajdująca się niedaleko Mostu Kłamców. Ma surową, średniowieczną formę, przypominającą czasy, kiedy każdy kto wchodził do miasta, musiał uiścić opłatę lub przedstawić swoje dokumenty.

Choć za dnia możemy dokładnie przyjrzeć się detalom architektonicznym, nocą to miejsce nabiera zupełnie innego uroku. Oświetlone fragmenty murów i baszt wyglądają bajkowo, a wąskie uliczki i brukowane drogi dodają miastu tajemniczości. Szczególnie polecam przejść się ścieżką ciągnącą się wzdłuż murów obronnych.

Most Kłamców (Podul Minciunilor) 

Jest to najstarszy żelazny most w Rumunii, zbudowany w 1859 roku w celu połączenia Górnego i Dolnego Miasta. Jego unikalna, ażurowa konstrukcja i kunsztowne zdobienia w stylu secesyjnym sprawiają, że wygląda niezwykle malowniczo, szczególnie w połączeniu z otaczającą go zabytkową zabudową.

Najbardziej jednak uwagę zwraca jego nazwa – „Most Kłamców”. Według miejscowych podań, most miał magiczną moc wykrywania kłamstw. Jeśli ktoś skłamał na nim, most zaczynał trzeszczeć i groził zawaleniem. W związku z tym oszuści i nieuczciwi kupcy unikali przechodzenia przez niego w obawie, że zostaną zdemaskowani.

Z kolei inna legenda mówi, że w XIX wieku młode dziewczęta, które obiecywały swoim ukochanym czystość przedmałżeńską, były przyprowadzane na most. Jeśli obietnice okazywały się fałszywe, most miał to „demaskować”, chwiejąc się i wydając niepokojące dźwięki.

Jeszcze inni twierdzą, że nazwa pochodzi od niemieckiego słowa „Lügenbrücke” (Most Kłamców), co mogło odnosić się do żołnierzy, którzy opowiadali niestworzone historie o swoich bohaterskich czynach, chcąc zyskać uznanie wśród mieszkańców miasta.

Dziś jednak, Most Kłamców jest jednym z najbardziej romantycznych miejsc w Sybinie. Stanowi popularne miejsce spotkań zakochanych, turystów i lokalnych artystów. Spacerując po nim, będziemy podziwiać piękne widoki na historyczne centrum Sybina, zwłaszcza na słynne „oczy miasta” – charakterystyczne dachy z oknami przypominającymi oczy, które zdają się śledzić przechodniów.

To także jedno z najchętniej fotografowanych miejsc w Rumunii. Zwłaszcza o zachodzie słońca most wygląda bajecznie, gdy miękkie światło podkreśla jego zabytkową architekturę.

Most Kłamców

Katedra Ewangelicka Św. Marii 

Katedra została zbudowana w XIII wieku na miejscu wcześniejszej świątyni. Dzięki swojej imponującej architekturze, Katedra Św. Marii stała się symbolem religijnej i kulturowej tożsamości Sybinu. Po reformacji, gdy region stał się jednym z centrów protestantyzmu w Europie Wschodniej, katedra przeszła na wyznanie luterańskie i od tego czasu pozostaje jednym z najważniejszych obiektów protestanckich w Rumunii. 

Świątynia dominuje nad okoliczną zabudową, dzięki swojej gotyckiej architekturze i sylwetce. Szczególnie wyróżnia się potężnym, strzelistym dachem, który dominuje nad miastem, a także charakterystycznymi dla gotyku witrażami i ostrołukowymi oknami. Jedna z wież sięga 73 metrów, a dzięki temu że możemy na nią wejść, możemy nacieszyć oczy przepiękną panoramą Sybinu i okolic miasta.

Natomiast w znajdujące się w środku gotyckie sklepienia, nawa główna i piękne witraże tworzą niezwykłą atmosferę, idealną do refleksji i modlitwy. Polecam również zwrócić uwagę na organy, które są jednym z najstarszych i najlepiej zachowanych instrumentów tego typu w Rumunii. 

Polecam skorzystać z przewodników, którzy dokładnie opowiedzą historii katedry, jej architekturze i sztuce. Dzięki temu lepiej zrozumiemy, jakie wydarzenia miały miejsce w tym miejscu i jak katedra ewoluowała przez wieki. 

Fasada świątyni

Prawosławna Katedra Świętej Trójcy

Również Kościół Prawosławny posiada w Sybinie wspaniałą świątynię – jest to Katedra Świętej Trójcy. Powstała ona na początku XX wieku, jako odpowiedź na rosnące potrzeby prawosławnej społeczności miasta. Główną inspiracją dla projektu katedry była Hagia Sophia w Konstantynopolu – i rzeczywiście, patrząc na charakterystyczną kopułę, bez problemu dostrzeżemy wpływy bizantyjskie. 

Ceglane ściany w odcieniach czerwieni i beżu kontrastują z białymi detalami architektonicznymi, co nadaje świątyni wyjątkowej elegancji. Natomiast dwie wieże, wznoszące się na wysokość 35 metrów, są zakończone kopułami pokrytymi miedzianą blachą, która z czasem nabrała charakterystycznej patyny.

Z kolei w środku świątynia jest przestronna, z centralną kopułą wznoszącą się na 45 metrów, podtrzymywaną przez cztery masywne kolumny. Największe wrażenie robi ikonostas, misternie zdobiony złotem i malowidłami, przedstawiającymi prawosławne ikony Chrystusa, Matki Bożej oraz świętych. 

Całe wnętrze pokrywają również freski, wykonane w stylu neobizantyjskim przez znanych artystów tamtego okresu, takich jak Octavian Smigelschi. Ciekawostką jest też fakt, że w dekoracji wnętrza możemy dostrzec wpływy rumuńskiego folkloru, zwłaszcza w detalach ornamentyki i barwach użytych w malowidłach. 

Kościół Urszulanek 

Choć nie jest tak znany jak opisane wcześniej świątynie, ten klimatyczny kościół kryje w sobie fascynującą historię i wyjątkową atmosferę. Zakon Urszulanek, założony w XVI wieku przez św. Anielę Merici, skupiał się na edukacji i pracy charytatywnej, a do Sybinu przybył w XVIII wieku. Urszulanki, znane ze swojego zaangażowania w nauczanie dziewcząt, wznosiły swoje klasztory i szkoły w różnych częściach Europy, a ich obecność w Sybinie miała ogromny wpływ na rozwój edukacyjny miasta.

Z zewnątrz Kościół Urszulanek może wydawać się skromny, zwłaszcza w porównaniu do bardziej monumentalnych świątyń Sybinu. Jednak to właśnie ta prostota sprawia, że świątynia wyróżnia się na tle miasta. Elewacja budynku jest utrzymana w klasycznym barokowym stylu, a w centralnej części znajduje się portal, który wita odwiedzających.

Po przekroczeniu progu wchodzimy do przestrzeni pełnej harmonii i ciepła. Wnętrze kościoła to połączenie barokowego wystroju z subtelną dekoracją, która nie jest przytłaczająca, ale jednocześnie zachwyca swoją estetyką. Warto zwrócić uwagę na znajdujące się na sklepieniu polichromie przedstawiające motywy religijne oraz piękny barokowy ołtarz z malowidłami przedstawiającymi sceny z życia św. Urszuli, patronki zakonu Urszulanek.

Kościół Urszulanek w Sybinie charakteryzuje się także wspaniałym sklepieniem z malowidłami przedstawiającymi sceny biblijne oraz licznymi płaskorzeźbami, które przedstawiają świętych, aniołów i sceny religijne. Mistyczny klimat dopełnia kolorowe światło wpadające przez witraże przedstawiające sceny z życia Chrystusa oraz postacie świętych.

Muzeum Historii w Sybinie (Muzeul Național al Țăranului Român)

Na terenie Starego Miasta, w zabytkowym Domu Altembergera znajduje się muzeum, które zabierze nas w podróż poprzez dzieje Transylwanii. Dom Altembergera jest gotyckim budynkiem z XV wieku i zarazem jednym z najpiękniejszych zabytków Sybinu. Dawniej pełnił funkcję ratusza, a dziś stanowi jedno z najważniejszych muzeów historycznych w Rumunii. 

Zaczynamy od starożytnej części, gdzie będziemy podziwiać znaleziska archeologiczne z epoki brązu i żelaza, a także rzymskie artefakty z czasów, gdy Transylwania była częścią Cesarstwa Rzymskiego. Natomiast dalej znajduje się sekcja średniowiecza. Szczególnie interesujące są tutaj zbroje rycerskie oraz modele dawnych fortyfikacji Sybinu. Dowiemy się tu również, jak wyglądały dawne sądy miejskie oraz jakie srogie kary stosowano wobec przestępców. Unikalną atrakcją jest również możliwość przymierzenia kopii średniowiecznej zbroi z ekwipunkiem!

Następna wystawa pokazuje, jak Sybin zmieniał się pod rządami Habsburgów i jak wyglądało życie w XIX i XX wieku. Znajdują się tu oryginalne dokumenty, meble oraz przedmioty codziennego użytku, które przybliżają realia minionych epok. W tym miejscu polecam również zwrócić uwagę na zbiór monet i banknotów używanych w Transylwanii na przestrzeni wieków.

Niezwykle interesująca jest też kolekcja etnograficzna, która dokumentuje życie mieszkańców Transylwanii. Liczne przedmioty przedstawiają nie tylko kunszt rzemieślników, ale także ukazują życie codzienne, tradycje i obrzędy, które były nieodłączną częścią kultury tego regionu. 

Warto również pamiętać, że muzeum obejmuje tylko stałe wystawy, ale także przestrzeń, która regularnie gości wystawy czasowe. Te zmieniające się ekspozycje dają możliwość odkrycia nieznanych aspektów historii Sybina, Transylwanii i Rumunii, koncentrując się na tematach związanych z kulturą ludową, sztuką czy ważnymi wydarzeniami historycznymi, które miały wpływ na rozwój regionu i całego kraju.

Tradycyjna sypialnia w muzeum

Muzeum Historii Naturalnej (Muzeul de Istorie Naturală din Sibiu) 

Budynek, który mieści muzealne zbiory, pochodzi z końca XIX wieku i przyciąga wzrok elegancką, klasycystyczną fasadą. Muzeum znajduje się zaledwie kilka minut spacerem od głównego rynku, czyli Piața Mare.

Ekspozycja muzeum obejmuje kilka głównych działów tematycznych, a każdy z nich pozwala odkrywać różne aspekty świata przyrody. Zacznijmy od kolekcji zoologicznej obejmującej dziesiątki wypchanych zwierząt reprezentujących faunę zarówno Karpat, jak i odległych kontynentów. Wśród eksponatów znajdują się ptaki, ssaki, gady i owady, w tym niektóre gatunki rzadko spotykane lub obecnie zagrożone wyginięciem. Gabloty z egzotycznymi motylami czy chrząszczami potrafią zatrzymać na dłużej – nie tylko ze względu na ich różnorodność, ale też dzięki estetycznemu rozmieszczeniu i dokładnym opisom.

Część geologiczna i paleontologiczna to kolejny mocny punkt muzeum. Obejrzymy tutaj różne rodzaje skał, minerałów i skamieniałości, w tym zęby pradawnych ryb, fragmenty muszli czy szczątki roślin sprzed milionów lat. Uzupełnieniem są zbiory botaniczne, obejmujące zasuszone okazy roślin oraz ilustracje flory charakterystycznej dla regionu Transylwanii i nie tylko.

Budynek muzeum

Muzeum Farmacji 

Muzeum mieści się w zabytkowym budynku z XVI wieku, który sam w sobie ma długą i ciekawą historię. Co ciekawe, w tej samej kamienicy działała jedna z pierwszych aptek w Sybinie, założona już w 1568 roku. Możemy więc jasno powiedzieć powiedzieć, że to miejsce dosłownie oddycha zapachem ziół i dawnej medycyny!

Wystawa muzealna opowiada o historii farmacji w Transylwanii, która miała ogromne znaczenie w czasach średniowiecza i późniejszych epokach. Sybin był bowiem jednym z najważniejszych ośrodków naukowych i handlowych w regionie, a farmaceuci odgrywali kluczową rolę w społeczeństwie.

Największe wrażenie robi oryginalna drewniana lada apteczna z XIX wieku, w której zachowały się szuflady oznaczone nazwami ziół i składników leczniczych. Natomiast na półkach znajdują się oryginalne szklane fiolki, buteleczki i porcelanowe pojemniki z dawnymi medykamentami. Wiele z nich nosi łacińskie nazwy, które przywodzą na myśl alchemiczne laboratoria.

Muzeum posiada również oryginalnie odtworzone laboratorium farmaceutyczne z dawnymi moździerzami, destylatorami i urządzeniami do przygotowywania leków. Nawet będziemy mogli zobaczyć, jak wytwarzano maści, proszki, syropy oraz słynne transylwańskie „cudowne eliksiry”.

Kolejnym z fascynujących elementów muzeum są stare księgi receptur, w których można znaleźć przepisy na leki stosowane kilkaset lat temu. Niektóre z nich są trudne do uwierzenia – przykładowo do leczenia używano kiedyś proszku z mumii, “rogu jednorożca” (czyli w rzeczywistości sproszkowanego rogu narwala) czy też oleju wężowego.

Łatwo możemy zauważyć, że dawne apteki często balansowały na granicy między nauką a magią. Dlatego też w muzeum znajdziemy też sekcję poświęconą eliksirom miłosnym, amuletom ochronnym i tajemniczym specyfikom, które miały zapewniać zdrowie i długowieczność. Wiele z nich bazowało na ludowych wierzeniach i tradycjach Transylwanii.

Dawna apteka

Rezerwat Przyrody Dumbrava Sibiului

Ten rozległy obszar zieleni, położony zaledwie kilka kilometrów od Sybinu, obejmuje kilkanaście kilometrów kwadratowych lasów, łąk i mokradeł. Jego centralnym punktem jest Muzeum Cywilizacji Ludowej ASTRA, jeden z największych skansenów w Europie, prezentujący setki tradycyjnych rumuńskich budowli. Spacer po tym muzeum jest jak podróż w czasie. 

Na terenie całego rezerwatu przygotowano również kilometry szlaków, prowadzących przez lasy, wzdłuż stawów i przez tereny muzealne. Możemy pokonywać je zarówno pieszo, jak i też na rowerze, co jest świetnym sposobem na odkrywanie uroków rezerwatu w krótszym czasie. Co więcej, w pobliżu rezerwatu znajduje się kilka stadnin, które oferują lekcje jazdy konnej oraz przejażdżki po leśnych trasach. 

Natomiast gdy zgłodniejemy, lokalne restauracje już czekają z tradycyjnymi rumuńskimi potrawami, takimi jak mici (grillowane kiełbaski), ciorbă de burtă (flaczki w rumuńskim stylu) czy placinta (rumuńskie ciasto nadziewane serem i owocami).

Muzeum Astra 

Jak wcześniej wspomniałem, w lesie Dumbrava, zaledwie kilka kilometrów od centrum Sybinu znajduje się skansen. W tym gigantycznym muzeum etnograficznym zanurzymy się w wiejskim klimacie, obejrzymy autentyczne drewniane domy i warsztaty rzemieślnicze, a nawet będziemy mogli spróbować dawnych rumuńskich potraw.  

Atutem muzeum jest ogromna kolekcja domostw i budynków gospodarczych, które odtworzono z różnych części Rumunii. Obejrzymy tu charakterystyczne siedmiogrodzkie gospodarstwa, domy z regionu Maramuresz, Banatu czy Mołdawii. Każda chata ma swoje unikalne zdobienia, układ wnętrza i detale, które zdradzają pochodzenie.

Na terenie muzeum znajdują się również działające młyny wodne i wiatrowe oraz warsztaty kowali, garncarzy i innych rzemieślników. W sezonie letnim często odbywają się pokazy dawnych rzemiosł, przykładowo możemy zobaczyć, jak wyrabia się gliniane naczynia, wykuwa narzędzia czy tka tradycyjne tkaniny.

W Astra nie brakuje również elementów sakralnych. Możemy tu obejrzeć urocze drewniane cerkwie, które zachwycają tradycyjnymi dekoracjami i ikonami.

Muzeum organizuje także warsztaty, festiwale, koncerty i pokazy rzemieślnicze. Do najciekawszych wydarzeń należą:

-Festiwal Tradycyjnego Jedzenia, będący doskonałą okazją, by spróbować rumuńskich dań czy różnych rodzajów serów i mięs.

-Dni Rzemiosła, czyli dla turystów, na których można nauczyć się podstaw garncarstwa, tkactwa czy kowalstwa.

-Jarmarki i festiwale folklorystyczne z ludowymi tańcami i śpiewami.

Wiejski domek w muzeum