Turku – w krainie tysiąca wysp i jezior 

Zamek w Turku (Turun Linna) 

Położony nad rzeką Aurą, Turun Linna stanowi jeden z kluczowych punktów turystycznych Turku. Jego historia sięga roku 1280, kiedy to został zbudowany jako twierdza obronna w strategicznym punkcie – na wyspie między dwoma gałęziami rzeki Aura. Zamek miał na celu ochronę regionu przed szwedzkimi, a później rosyjskimi najazdami, oraz pełnił rolę centrum administracyjnego. 

Spośród pomieszczeń wyróżnia się Sala Rycerska, która pełniła niegdyś funkcję reprezentacyjną. W niej odbywały się bankiety, turnieje rycerskie i uroczystości z udziałem możnowładców. Dziś sala jest pięknie zachowana, a jej dekoracje oraz meble są w sporej części oryginalne. Wieża zamkowa to kolejny punkt, który warto odwiedzić. Z jej szczytu rozciąga się wspaniały widok na Turku i rzekę Aurę.

Zamek w Turku kryje również tajemnicze podziemia, które były wykorzystywane przez wieki jako lochy i miejsca więzienia. Zobaczymy tutaj, jak wyglądało średniowieczne sądownictwo, procesy przesłuchania, a także poznamy historię niektórych ludzi, którzy byli tu uwięzieni. Na terenie lochów odbywają się również wystawy dotyczące zarówno historii zamku, jak i samego miasta Turku.

W zamku mieści się także jedno z najważniejszych muzeów w Finlandii. Muzeum posiada zbiory dotyczące historii zamku, Turku oraz regionu. Ekspozycje ukazują życie codzienne w średniowieczu, historię Finlandii, zmiany polityczne i kulturowe, które miały miejsce na przestrzeni wieków. 

Dla tych, którzy chcą poznać zamkową historię jeszcze bardziej, zamek organizuje wycieczki z przewodnikami, którzy opowiadają o jego historii, architekturze, a także ciekawostkach związanych z dawnymi mieszkańcami zamku. 

Zamek w Turku

Katedra Turku (Turun Tuomiokirkko)

Historia katedry sięga końca XIII wieku, kiedy to powstała tu niewielka, drewniana kaplica. Z czasem obiekt rozbudowano, tworząc kamienną świątynię, która przetrwała aż do naszych czasów, mimo licznych kataklizmów i wojen. Obecna forma katedry to efekt wielu wieków zmian, a jej mury stanowią dosłowną kronikę fińskiej historii. Od fundamentów wykonanych w stylu romańskim, przez gotycką nawę główną, po późniejsze dodatki barokowe i neogotyckie – każdy element niesie ze sobą ślad epoki, w której powstał.

Surowa cegła, przełamana ciemniejszymi detalami z kamienia, nadaje świątyni nieco poważny charakter. Jednak w środku panuje zupełnie inna atmosfera. Przestrzeń jest jasna, dobrze doświetlona, a drewniane ławy i dekoracje wprowadzają nutę ciepła. Jako ciekawostkę dodam, że właśnie stąd każdego roku w Wigilię Bożego Narodzenia transmitowane jest tradycyjne orędzie pokoju, oglądane w całym kraju.

Wielu odwiedzających nie zdaje sobie sprawy, że katedra skrywa także rozbudowaną kryptę i niewielkie muzeum. Tam możemy zobaczyć stare artefakty liturgiczne, dokumenty, a nawet fragmenty średniowiecznych murów. Ponadto znajdują się tam groby ważnych postaci z dziejów Finlandii, w tym grób Karin Månsdotter – królowej Szwecji, która po burzliwym życiu znalazła tu swoje miejsce spoczynku.

Świąteczna Katedra w Turku

Aboa Vetus Ars Nova 

Muzeum składa się z dwóch części. “Aboa Vetus”, czyli „Stare Turku”, to część archeologiczna muzeum. Powstała przypadkiem, kiedy to podczas prac budowlanych w latach 90. odkryto pozostałości średniowiecznych budynków, ukryte pod nowoczesną strukturą miasta. Zamiast je zasypać, zdecydowano się je zachować i udostępnić zwiedzającym. 

Dziś możemy przejść się po autentycznych brukowanych uliczkach sprzed kilkuset lat, zobaczyć mury dawnych domów mieszkalnych i warsztatów, a także przyjrzeć się przedmiotom, które niegdyś należały do mieszkańców średniowiecznego Turku. Całość została zaprezentowana w sposób przemyślany, z klimatem tajemniczego podziemia.

To jednak dopiero połowa opowieści. Druga część muzeum, Ars Nova, przenosi nas w zupełnie inny świat – świat sztuki współczesnej. W dawnym pałacu Rettiga, który sam w sobie jest pięknym przykładem architektury z lat 20. XX wieku, mieszczą się wystawy czasowe fińskich i międzynarodowych artystów. Co ciekawe, ekspozycje są kuratorowane w taki sposób, by dialogowały z częścią historyczną, czasem kontrastując, a czasem zaskakująco się z nią uzupełniając. Prace prezentowane w Ars Nova są często odważne, prowokujące i zmuszające do refleksji.

To właśnie ten kontrast – średniowieczne ruiny pod ziemią i nowoczesna sztuka na piętrze, sprawia, że Aboa Vetus Ars Nova to coś więcej niż muzeum. Latem otwiera się także uroczy ogródek z widokiem na rzekę Aura. Jest to idealne miejsce na chwilę odpoczynku po zwiedzaniu. 

.

Forum Marinum 

Jest to nie tylko muzeum, a raczej duże centrum kultury morskiej, które działa zarówno jako placówka wystawiennicza, jak i ośrodek badawczy. Już właśnie wchodząc do środka, zauważymy, że nie jest to miejsce, które ogranicza się do pokazywania rzeczy za szybą. Wiele z wystaw jest interaktywnych, a przestrzenie są tak zaprojektowane, żeby pobudzać ciekawość i zapraszać do odkrywania. 

Główna ekspozycja wiedzie przez różne etapy fińskiej historii morskiej. Zaczynamy od łodzi wiosłowych i pierwszych statków handlowych, następnie dowiadujemy się wielu ciekawych faktów na temat rozwoju przemysłu stoczniowego, a kończymy na najnowszych technologiach związanych z żeglugą i bezpieczeństwem morskim.

Inne ekspozycje również są ciekawe. Jedna z sal jest wypełniona dawnymi silnikami okrętowymi, inna gości wystawę poświęconą edukacji morskiej w Finlandii, a jeszcze inna szczegółowo przedstawia historię fińskiej celnej i ratowniczej służby morskiej. Niektóre wystawy koncentrują się również na ludziach morza, ich codziennym życiu, wyzwaniach i kulturze. 

Ciekawostką jest też wystawa o kontrabandzie i historii przemytu morskiego, która pokazuje mniej oficjalne oblicze fińskich wybrzeży. Natomiast dla osób zainteresowanych militariami, wyjątkowa będzie wystawa min morskich, prezentowana z odpowiednim kontekstem historycznym.

Co by jednak nie powiedzieć, najbardziej wciągającym elementem Forum Marinum są jego statki muzealne – cumują tu prawdziwe, historyczne jednostki, które możemy zwiedzać od środka. Żaglowiec Suomen Joutsen robi ogromne wrażenie swoją sylwetką, a obok niego stoi parowiec Bore, który kiedyś pływał jako luksusowy statek pasażerski, a dziś pełni rolę hostelu i muzeum w jednym. Jest też Sigyn, najstarszy zachowany trójmasztowy statek handlowy w Skandynawii, oraz cała gama jednostek wojskowych, od torpedowców po minowce. To niezwykłe, że wszystkie te statki stoją w jednym porcie i możemy je zwiedzić naraz.

Torpedy w muzeum

Luostarinmäki 

To niezwykłe miejsce położone zaledwie kilkanaście minut spacerem od głównego rynku, jest spokojną enklawą w samym sercu miasta, drewnianą dzielnicą, która nie została sztucznie odtworzona, ale przetrwała mimo czasu i przeciwności losu. 

Luostarinmäki to dawny, XIX-wieczny zespół mieszkaniowy zbudowany głównie z drewna. Co wyjątkowe, nie został on przetransportowany z różnych części Finlandii, jak to często bywa w skansenach. Tu wszystko stoi na swoim miejscu od początku istnienia. Dzielnica szczęśliwie ocalała podczas wielkiego pożaru Turku w 1827 roku, który zniszczył znaczną część miasta. 

Cały obszar składa się z około czterdziestu budynków, podzielonych na niewielkie dziedzińce, zagrody i warsztaty. Wszystko jest urządzone tak, jak wyglądało to za czasów, gdy mieszkali tu rzemieślnicy, drobni kupcy, introligatorzy, szewcy czy jubilerzy. W sezonie letnim to miejsce naprawdę żyje, a w drewnianych warsztatach możemy spotkać ludzi w historycznych strojach, którzy pokazują dawne techniki rękodzieła. 

Nie są to jednak aktorzy odgrywający scenki, a prawdziwi rzemieślnicy, znający się na swoim fachu, często z wieloletnim doświadczeniem. Możemy więc poobserwować, jak ręcznie produkuje się papier, jak wygląda proces grawerowania czy jak zszywa się książki metodami sprzed epoki maszyn. Rzemieślnicy chętnie opowiadają o tym, co robią, możemy zadawać pytania, a czasem nawet samemu spróbować prostych czynności. 

Każdy dom i warsztat w Luostarinmäki ma swoją historię. Na przykład dom piekarza pachnie chlebem, bo faktycznie piecze się tu tradycyjne fińskie wypieki. Introligatornia ma na półkach stare książki, a jubilerzy pokazują ręczne metody obróbki metali.  Miejsce jest zadbane, ale nie „wypolerowane”, zachowując przez to swój charakter.

Ciekawym elementem Luostarinmäki są też koty. Część z nich mieszka tu na stałe, spaceruje sobie po dziedzińcach, przysiada na progach domów lub wyleguje się na słońcu, zupełnie nie zwracając uwagi na turystów. Są jak strażnicy tego miejsca – dodają mu uroku i sprawiają, że całość wydaje się jeszcze bardziej naturalna.

Na terenie muzeum znajduje się niewielki sklepik z pamiątkami, który warto odwiedzić, bo możemy tam zakupić oryginalne pamiątki wytworzone przez lokalnych rzemieślników. Ponadto tuż przy wejściu, w starej drewnianej chacie znajduje się kawiarnia, która serwuje smaczne przekąski i kawę.

Na terenie skansenu Luostarinmäki

Muzeum Apteczne (Apteekkimuseo) 

To ciekawe muzeum znajduje się w jednym z najstarszych budynków aptecznych w Finlandii, będącym pierwotnie siedzibą apteki Qwensela, założonej w 1649 roku. Przez wieki apteka ta była nie tylko miejscem, gdzie mieszkańcy Turku kupowali lekarstwa, ale także pełniła funkcję edukacyjną, oferując porady zdrowotne i wykorzystując naturalne zioła w leczeniu różnych dolegliwości. Muzeum w doskonały sposób ukazuje ewolucję tej branży, pokazując stare receptury, narzędzia apteczne oraz metody leczenia, które stosowano przez wieki.

W muzeum zobaczymy też, jak wyglądały apteki w XVIII i XIX wieku, poznamy tajniki produkcji leków, a także dowiemy się, jakie substancje wykorzystywano w przeszłości do leczenia. Multimedialne wystawy, zabytkowe apteczne naczynia i sprzęty oraz dokumenty sprzed wieków, umożliwiają pełniejsze zrozumienie, jak ewoluowała praca aptekarzy na przestrzeni lat.

Warto też wspomnieć o historii apteki Qwensela. Założyciel, aptekarz Johan Qwensel, był jednym z pionierów w stosowaniu nowoczesnych metod aptecznych w Finlandii. Jego apteka stała się jednym z najważniejszych punktów w mieście, nie tylko pod względem sprzedaży leków, ale także jako centrum wiedzy na temat zdrowia i medycyny.

W XVII wieku, kiedy apteka została założona, Turku było już prężnie rozwijającym się miastem, a apteki były kluczowym elementem infrastruktury medycznej. W czasach, gdy brakowało szpitali i lekarzy, to właśnie aptekarze pełnili rolę doradców zdrowotnych, oferując pomoc w leczeniu chorób za pomocą roślin, mikstur i preparatów sporządzanych na miejscu.

Muzeum Apteczne

Ogród Qwensela (Qwenselin Talo)

Nieopodal muzeum znajduje się urokliwy Ogród Qwensela, który dziś pełni rolę ogrodu botanicznego i edukacyjnego. Jest to miejsce, które nie tylko przyciąga swoją estetyką, ale także stanowi żywy element wystawy muzeum. W ogrodzie rosną rośliny wykorzystywane w tradycyjnej medycynie, takie jak zioła lecznicze, które były niegdyś podstawą terapii aptecznych. Warto poświęcić czas na spacer po ogrodzie, by na własne oczy zobaczyć, jakie rośliny były zbierane i wykorzystywane przez aptekarzy w minionych wiekach.

Ogród Qwensela jest także miejscem, które ma na celu edukowanie odwiedzających na temat roślin leczniczych. Został zaplanowany w taki sposób, by przypominał XVIII-wieczny ogród apteczny, w którym rośliny były uprawiane nie tylko z myślą o leczeniu, ale również jako element codziennego życia mieszkańców Turku. 

Rośliny takie jak mięta, lawenda, szałwia czy rumianek stanowią integralną część tego ogrodu, a ich zapachy i kolory mają właściwości kojące. Ogród stanowi doskonałe miejsce na odpoczynek po zwiedzaniu, gwarantując relaksujący spacer wśród roślin, które niegdyś miały tak duże znaczenie w życiu codziennym mieszkańców Turku.

Muzeum Sztuki w Turku (Turun Taidemuseo) 

Założone w 1904 roku, muzeum stanowi wspaniałe świadectwo dynamicznego rozwoju kultury artystycznej w Finlandii. Pięknie odrestaurowane wnętrza, bogaty wystrój oraz spójna koncepcja wystaw sprawiają, że zwiedzanie muzeum to prawdziwa przyjemność. 

Kolekcja stała, to bogaty przekrój fińskiej sztuki od XIX wieku do współczesności,  zróżnicowany pod względem formy i tematyki. W kolekcji szczególnie wyróżniają się dzieła fińskich mistrzów z okresu narodzin modernizmu, jak Akseli Gallen-Kallela, Eero Järnefelt, czy Helene Schjerfbeck. Obrazy tych artystów stanowią fundament zbiorów muzeum i są świadectwem dynamicznych przemian w sztuce fińskiej.

Akseli Gallen-Kallela, często nazywany najwybitniejszym fińskim malarzem, jest reprezentowany w muzeum przez wiele swoich prac, które odzwierciedlają fascynację kulturą ludową i mitologią fińską. Obrazy te mają wielkie znaczenie w kontekście fińskiej tożsamości narodowej, szczególnie w odniesieniu do obrazów inspirowanych narodowym eposie „Kalevala”. 

Z kolei Eero Järnefelt, z jego realistycznym podejściem do pejzażu i portretu, oraz Helene Schjerfbeck, która wyprzedziła swoje czasy w wykorzystaniu symbolizmu i ekspresji w portretach, stanowią ważne ogniwa fińskiej tradycji artystycznej, które muzeum pielęgnuje i udostępnia szerokiemu gronu odbiorców.

Nie brakuje tu również dzieł, które reprezentują inne nurty, takie jak ekspresjonizm czy abstrakcjonizm, a także współczesne formy sztuki, które nawiązują do aktualnych problemów społecznych, kulturowych i politycznych. Pięknie to wzbogacają wystawy czasowe, często poświęcone współczesnym artystom, a także tematom dotyczącym aktualnych trendów w sztuce współczesnej oraz wpływowi historii i kultury na sztukę.

Budynek Muzeum

Escape roomy 

Jest to świetny sposób na odskocznię od ciągłego zwiedzania miasta. Pokoje są odpowiednio zaprojektowane pod kątem trudności, co pozwala cieszyć się grą zarówno osobom, które dopiero zaczynają swoją przygodę z escape roomami, jak i tym, którzy już mają za sobą wiele takich doświadczeń. Escape room to rodzaj gry, w której uczestnicy zostają zamknięci w specjalnie zaprojektowanym pomieszczeniu i mają ograniczony czas (zwykle 60 minut) na rozwiązanie serii zagadek, łamigłówek i zadań logicznych. Ich celem jest wydostanie się z pokoju, który zawiera liczne ukryte wskazówki i tajemnice, a każde rozwiązanie zagadki przybliża ich do ostatecznego celu. 

Exit Turku jest najbardziej znanym escape roomem w mieście, pełnym zagadek różniących się tematyką, poziomem trudności oraz atmosferą. Popularnym pokojem jest „The Pharaoh’s Tomb”, w którym gracze muszą przenieść się do starożytnego Egiptu i rozwiązać zagadki, aby wydostać się z grobowca faraona. Inny pokój, „The Lab”, zabiera uczestników w mroczny świat laboratorium, gdzie muszą znaleźć sposób na uniknięcie katastrofy naukowej. 

Kolejną popularną lokalizacją jest Mystery House Turku, które wyróżnia się klimatycznymi i trudnymi zagadkami. To miejsce jest przeznaczone dla tych, którzy szukają intensywnych emocji i wyzwań. W Mystery House uczestnicy mogą spróbować swoich sił w takich pokojach jak „The Haunted Mansion”, czyli w starym, nawiedzonym domu pełnym mrocznych sekretów, oraz „The Secret Agent”, w którym gracze wcielają się w rolę tajnych agentów i muszą rozwiązać misję pełną szpiegowskich intryg. Mystery House kładzie duży nacisk na atmosferę, która sprawia, że każde rozwiązanie zagadki wydaje się być kluczowe do dalszego postępu w grze. 

Z kolei Escape Room Turku to klasyczna opcja dla miłośników escape roomów, którzy szukają różnorodnych wyzwań. Pokój „The Prison Break” to świetna propozycja dla osób, które lubią klasyczne wątki, takie jak ucieczki z więzienia. Grający muszą wydostać się z zamkniętej celi, rozwiązując zagadki i łącząc dostępne wskazówki. Natomiast w „The Alien Invasion” gracze stają przed wyzwaniem powstrzymania inwazji obcych, co z pewnością przypadnie do gustu fanom science fiction i filmów o kosmitach. 

Nie można także zapomnieć o Room Escape Turku, miejscu, które przyciąga graczy ciekawymi tematami i różnorodnością pokoi. Jednym z popularniejszych jest „The Pirate’s Treasure”, w którym uczestnicy wcielają się w poszukiwaczy skarbów, a ich celem jest odnalezienie ukrytego pirackiego skarbu. Innym interesującym pokojem jest „The Art Heist”, przenoszący graczy do świata przestępczej intrygi, gdzie ich zadaniem jest skradzenie cennych dzieł sztuki. 

Muzeum Skautingu Finlandii (Suomen Partiomuseo) 
To oryginalne muzeum odsłoni przed nami bogatą historię fińskiego skautingu, od jego początków w 1910 roku. Już od wejścia możemy poczuć, że jest to instytucja z duszą – prowadzona przez wolontariuszy, którzy z ogromnym zaangażowaniem dbają o kolekcję, organizują wystawy i przyjmują zwiedzających. Właśnie osobisty wkład i pasja wolontariuszy sprawiają, że muzeum ma tak autentyczny charakter.

Ekspozycje obejmują szeroką gamę eksponatów: oryginalne skautowe mundury z różnych dekad, odznaki, naszywki, sprzęt obozowy, kroniki, dokumenty oraz zdjęcia z wydarzeń skautowych. Duże wrażenie robią ręcznie pisane dzienniki z obozów, stare broszury, plakaty rekrutacyjne czy proporce drużyn skautowych z różnych regionów Finlandii. Znajdują się tu także relacje z międzynarodowych jamboree oraz pamiątki z wydarzeń, w których fińscy skauci uczestniczyli w Europie i poza nią.

Ciekawym elementem wystawy są także przedmioty codziennego użytku wykorzystywane podczas biwaków i wypraw, na przykład kuchnia obozowa, namioty i lampy gazowe czy również ręcznie robione akcesoria. Są tu także wystawy poświęcone roli skautingu w czasie II wojny światowej i jak ruch rozwijał się w warunkach trudnej sytuacji geopolitycznej.

Na zakończenie obejrzymy tutaj materiały związane z dzisiejszą działalnością skautów w Finlandii – informacje o współczesnych obozach, projektach społecznych i międzynarodowych inicjatywach. Dzięki temu uzyskamy pełny obraz tego, jak zmieniały się technologie, styl życia i estetyka w fińskim skautingu na przestrzeni ponad stu lat.

Muzeum Skautingu

Archipelag Turku 

Złożony z ponad 20 tysięcy wysp, wysepek i skał, tworzy niezwykły labirynt wodnych dróg, który stanowi prawdziwą perłę Bałtyku. Rejsy statkiem są najlepszą metodą, by odkryć ten wyjątkowy region, oferujący zarówno majestatyczne widoki, jak i niezwykłą bliskość natury. Z perspektywy wody archipelag prezentuje się zupełnie inaczej, niż z lądu. Każda wyspa, każda zaciszna zatoka, ma swój charakter, który łatwo dostrzec, płynąc statkiem. 

Rejsy po Archipelagu Turku odbywają się głównie w okresie od maja do września. Dzięki temu, że region jest wyjątkowo popularny latem, kursują tu liczne statki pasażerskie oferujące różnorodne rejsy, które różnią się długością i trasą. Są dostępne zarówno krótkie, jednodniowe rejsy, jak i długie, kilkugodzinne wyprawy, które pozwalają na pełniejsze odkrycie archipelagu.

Rejsy po głównych szlakach Archipelagu Turku są najczęściej wybieraną opcją przez turystów. Te maksymalnie kilkugodzinne wyprawy pozwalają na odwiedzenie najważniejszych punktów archipelagu, przepływając przez malownicze, szerokie wody archipelagu i przez to dając turystom możliwość podziwiania uroków regionu z pokładu statku. 

Dla tych, którzy chcą poznać archipelag od strony mniej uczęszczanej przez turystów, dostępne są rejsy, które zabierają podróżnych w głąb Archipelagu Turku. Te wycieczki mogą trwać od kilku godzin do całego dnia, a w ich ramach przewidziane są przystanki na kilku mniejszych wyspach. Czas na lądzie to doskonała okazja, by zwiedzić malutkie wioski rybackie, spróbować lokalnych potraw w przybrzeżnych restauracjach, a także pospacerować po wąskich uliczkach i odwiedzić małe, często zapomniane zakątki, gdzie czas zdaje się stać w miejscu.

Z kolei dla osób, które pragną połączyć przyjemność zwiedzania z doznaniami smakowymi, oferowane są specjalne rejsy kulinarne. W trakcie takich wycieczek na pokładzie statku serwowane są lokalne potrawy, w tym tradycyjna fińska zupa rybna, wędzony łosoś czy wyborne sery. Takie rejsy stanowią wspaniałą okazję, by poczuć smak Archipelagu Turku w dosłownym sensie.

Natomiast dla osób szukających magicznego doświadczenia, rejsy o zachodzie słońca są niezapomnianą przygodą. Choć latem fińska noc jest niemal nieistniejąca, zachód słońca często przechodzący we wschód słońca jest wyjątkowym zjawiskiem. 

Do najczęściej odwiedzanych miejsc należą:

-Kakskerta, jedna z większych wysp archipelagu, gdzie znajduje się wiele portów i historycznych miejsc. 

-Pargas, urokliwa wyspa, znana z pięknych portów i tradycyjnych fińskich wiosek.

-Korpo, ta wyspa jest znana z krajobrazów i swojej lokalnej kultury.

-Seili, mała wyspa z niezwykłą historią. Przez wiele lat była miejscem, w którym znajdował się szpital psychiatryczny, dziś natomiast stanowi spokojną oazę z pięknymi krajobrazami i licznymi szlakami spacerowymi.

Finlandia to kraina tysiąca jezior

Kaplica św. Henryka (Henrikin ekumeeninen taidekappeli)

Rejsując po archipelagu, polecam odwiedzić wyspę Hirvensalo, na której znajduje się niewielka i klimatyczna kaplica. Nie jest to jednak typowy obiekt sakralny, a miejsce ekumeniczne i otwarte, zapraszające do duchowego doświadczenia bez względu na przekonania. 

Z zewnątrz kaplica prezentuje się skromnie, z wyraźnym sznytem nowoczesnego fińskiego minimalizmu. Budynek wykonano głównie z drewna, szkła i metalu, co nie tylko wpisuje się w skandynawską estetykę, ale i pozwala strukturze współgrać z otaczającym lasem. 

A w środku panuje cisza. Wnętrze jest oszczędne w formie, ale dopracowane w najdrobniejszych szczegółach. Światło odgrywa tu ogromną rolę – wąskie okna i świetliki wpuszczają promienie słoneczne w sposób przemyślany i celowy. Dzięki temu w zależności od pory dnia i roku, wnętrze zmienia swój charakter, raz jest ciepłe i jasne, innym razem półmroczne, refleksyjne.

.

Naantali 

Kilkanaście kilometrów od Turku znajduje się miasteczko, w którym będziemy mogli poczuć fiński rytm życia i przy okazji spotkać… Muminki!

Spacer po Naantali warto zacząć od starówki, dzielnicy z niską, drewnianą zabudową, pełna wąskich uliczek i pastelowych domów. Brukowane uliczki prowadzą do portu, gdzie, gdzie latem możemy znaleźć lokalne jarmarki. Wszystko jest zachowane w naturalnym, fińskim klimacie.

Jak już nadmieniłem, zdecydowanie największą atrakcją Naantali jest Dolina Muminków. Na wyspie Kailo, połączonej z miastem drewnianą kładką, znajduje się Moominworld, czyli tematyczny park inspirowany książkami Tove Jansson. Zamiast “głośnych” atrakcji jest tu przyroda, sceneria prosto z książek i postacie, które naprawdę można spotkać i zapytać o przygody. 

Centralnym punktem jest niebieski, okrągły dom Muminków, otwarty dla zwiedzających. Każdy pokój jest urządzony z dbałością o szczegóły, salon kuchni Mamusi Muminka, salon Tatusia, jak i również pokój Małej Mi. Dzieci mogą tu swobodnie bawić się, wchodzić do środka, odkrywać tajemnicze schowki, a nawet zjeść naleśniki na werandzie. W parku znajdują się również domki innych bohaterów, wąwóz Hatifnatów i plaża z możliwością kąpieli. 

Dla odmiany, nieco dalej od centrum, ale wciąż w obrębie Naantali, znajduje się coś zupełnie innego – letnia siedziba prezydenta Finlandii, Kultaranta. Choć sama willa nie jest dostępna dla zwiedzających, przylegające do niej ogrody są otwarte latem. Najbardziej popularnym fragmentem ogrodu jest tak zwany różany park, gdzie rośnie kilka tysięcy krzewów róż. Ścieżki prowadzą przez alejki kwiatowe, szklarnie, tarasy widokowe i punkty, z których możemy podziwiać zatokę i nadmorskie krajobrazy. 

Starówka Naantali

Rauma 

Miasto wita nas drewnianą starówką i wygląda tak, jakby czas płynął w nim nieco inaczej niż gdziekolwiek indziej. Historyczna dzielnica Vanha Rauma to kilkadziesiąt uliczek i alejek, które nie są rekonstrukcją ani stylizacją. To autentyczne, żyjące miejsce wpisane na listę UNESCO, gdzie domy z XVIII i XIX wieku nie są eksponatami, ale mieszkaniami, sklepami, warsztatami i kawiarniami. 

Poza starówką Rauma oferuje też nieco inne oblicze – bardziej surowe, nadmorskie. Kilka minut spacerem od centrum znajduje się port rybacki i okolice Poroholma, letniej dzielnicy wypoczynkowej z dostępem do morza. Są tu ścieżki spacerowe, marina, plaża i kilka tradycyjnych domków letniskowych. Warto też wypożyczyć rower albo kajak i ruszyć w stronę archipelagu – nieco dzikiego, pełnego małych wysepek i zatok. Latem kursują łodzie na pobliskie wyspy.

Miasteczko ma też swoje lokalne pasje i tradycje. Najważniejszą z nich jest koronkarstwo, mające tutaj kilkusetletnią historię. Z tego tytułu, co roku w lipcu odbywa się Pitsiviikko (Tydzień Koronki), podczas którego miasto zamienia się w miejsce pełne wydarzeń, pokazów rękodzieła, występów ulicznych i lokalnych inicjatyw. Nawet poza sezonem widać, że to coś więcej niż tylko folklor – sklepikach możemy znaleźć nowoczesne interpretacje koronki, biżuterię, tekstylia, a nawet plakaty i ceramikę. Warto zajrzeć do małego Muzeum Koronek lub po prostu porozmawiać z lokalnymi twórcami.

W centrum Raumy