Wenecja – miasto zakochanych zbudowane na wodzie

Plac św. Marka (Piazza San Marco)

Jest to najważniejszy i największy plac Wenecji, jedyny w mieście oficjalnie nazywany „Piazza” (inne są nazywane „campi”). Jego początki sięgają IX wieku, kiedy to wzniesiono bazylikę św. Marka (Basilica di San Marco), która miała stać się nie tylko świątynią, ale także symbolem potęgi i prestiżu Republiki Weneckiej. Przez wieki Plac św. Marka pełnił funkcję głównego miejsca zgromadzeń obywateli, a także centrum władzy politycznej.

Weneckie miasto-państwo, znane z handlu i potężnej marynarki wojennej, zbudowało wokół placu liczne ważne budowle, które miały podkreślić jego znaczenie. Prestiż tego miejsca podkreśla fakt, że po zdobyciu Wenecji, Napoleon był tak zachwycony Placem św. Marka, że nazwał go „Salonem Europy”

Głównym punktem placu jest Bazylika św. Marka, jedno z najpiękniejszych dzieł architektury bizantyjskiej na świecie. Jej fasada, ozdobiona przepięknymi mozaikami i marmurem, przyciąga wzrok turystów już z daleka. Wnętrze bazyliki to prawdziwy skarb – tysiące złotych mozaik, które przedstawiają sceny biblijne, a także wspaniałe relikwie, w tym ponoć ciało św. Marka, patrona miasta.

Natomiast na wschodnim krańcu placu znajduje się Wieża Zegarowa, która jest jednym z najważniejszych symboli Wenecji. Zbudowana w XVI wieku, wieża wyróżnia się nie tylko swoim zegarem, ale także rzeźbami, które pokazują symbole znaków zodiaku oraz mosiężne figury, które każdego dnia wybijają godzinę na dzwonie. Z wieży roztacza się również piękny widok na okolicę.

Na placu znajdują się także dwie majestatyczne kolumny, które wznoszą się w kierunku wody. Jedna z nich, z rzeźbą lwa, przedstawia świętego Marka, patrona Wenecji, natomiast druga – świętego Teodora, pierwszego patrona miasta. Kolumny te były świadkami wielu ważnych wydarzeń historycznych i stanowią symboliczne bramy do miasta.

Jednakże, Plac św. Marka to nie tylko historia i architektura – to także miejsce, które żyje 24 godziny na dobę. Polecam usiąść w jednej z kawiarenek na placu, takich jak słynna Caffè Florian czy Caffè Quadri, które istnieją od XVIII wieku. Wnętrza obydwu kawiarni zachowały swój oryginalny styl, a kelnerzy w eleganckich uniformach i muzyka sprawiają, że to miejsce zachwyca swoim klimatem.  

Plac św. Marka w nocy

Bazylika św. Marka 

Jak przed chwilą wspomniałem, głównym punktem placu jest Bazylika św. Marka, jedno z najpiękniejszych dzieł architektury bizantyjskiej na świecie. Początki tej niezwykłej świątyni sięgają IX wieku, kiedy kupcy weneccy przemycili z Aleksandrii relikwie św. Marka Ewangelisty i przywieźli je do Wenecji. Legenda głosi, że relikwie zostały przemycone do Wenecji w beczkach z wieprzowiną, aby zmylić muzułmańskich strażników. Władze miasta postanowiły zbudować dla nich godne sanktuarium i tak w XI powstała świątynia, będąca symbolem potęgi miasta.  

Fasada świątyni, ozdobiona przepięknymi mozaikami i marmurem, przyciąga wzrok turystów już z daleka. Warto zwrócić uwagę na pięć kopuł bazyliki, które zostały zainspirowane Hagia Sophią, oraz na schody, które prowadzą do samej bazyliki.

Z kolei wnętrze świątyni jest wypełnione mnóstwem złotych mozaik, które przedstawiają sceny z życia św. Marka oraz motywy biblijne. Kolejnym rozpoznawalnym elementem jest Złoty Ołtarz (Pala d’Oro). Został on wykonany w Konstantynopolu w X wieku i jest ozdobiony ponad 1900 drogocennymi kamieniami, w tym szmaragdami, rubinami i perłami.  

Polecam również zwrócić uwagę na podłogę wypełnioną mozaikami z marmuru tworzącymi geometryczne wzory i zwierzęce motywy. Co ciekawe, miejscami podłoga jest nierówna wskutek osiadania fundamentów miasta na wodzie. 

W świątyni znajduje się też Skarbiec (Tesoro della Basilica), w którym przechowywane są łupy z IV krucjaty, w tym bizantyjskie relikwie z relikwiami św. Marka na czele, złote kielichy i wyjątkowe artefakty z Konstantynopola. Jednak dostęp do skarbca często jest ograniczony, bo często jest… zalewany wodą!  

Na zakończenie polecam wejść na taras bazyliki, skąd możemy podziwiać niesamowity widok na Plac św. Marka oraz z bliska obejrzeć słynne konie św. Marka i detale fasady, których z dołu nie da się dostrzec.  

Główna fasada Bazyliki św. Marka

Pałac Dożów (Palazzo Ducale)

Jest to kolejne obowiązkowe miejsce do odwiedzenia, stojące po przeciwnej stronie Placu św. Marka. Nazwa wywodzi się z tego, że była to siedziba dożów, czyli weneckich władców, jak i również symbol potęgi i prestiżu Republiki Weneckiej. 

Pałac powstał już w IX wieku, aczkolwiek w XIV wieku rozpoczęto budowę dzisiejszego gotyckiego pałacu, który do podboju Napoleona w 1797 roku był siedzibą doży (przywódcy Wenecji), sądu i więzienia. Ostatecznie, w XIX wieku pałac stał się muzeum.  

Różowo-biały marmur dodaje miejscu elegancji, a z kolei nad głównym wejściem znajduje się figura św. Marka i doży klęczącego przed nim – symbol pokory władcy wobec patrona miasta. Do samego pałacu prowadzą Schody Gigantów (Scala dei Giganti), po których wchodzili dożowie podczas ceremonii koronacji. Ich nazwa pochodzi od dwóch ogromnych posągów Marsa i Neptuna, które symbolizują potęgę Wenecji zarówno na lądzie, jak i morzu.

Z kolei przechadzając się po jego salach, można poczuć potęgę i bogactwo Wenecji, a także odkryć jej mroczne sekrety. Sala Wielkiej Rady (Sala del Maggior Consiglio) to największa sala w pałacu, gdzie odbywały się posiedzenia rządu. Polecam tutaj zobaczyć „Raj” Tintoretta – największy na świecie obraz olejny o wymiarach 22 x 7 m. Co ciekawe, jeden z portretów w sali został zamalowany, bo doża Marin Faliero został skazany za zdradę!  

Natomiast w Sali Senatu i Sali Rady Dziesięciu zapadały najważniejsze polityczne decyzje. W tym miejscu działała też Rada Dziesięciu – tajna policja, która miała nieograniczoną władzę. Co ciekawe, Wenecjanie mogli składać anonimowe donosy, wrzucając je do kamiennych skrzynek w ścianach, zwanych Bocche di Leone („Usta Lwa”).  

Warto również obejrzeć zbrojownię z licznymi wojennymi eksponatami. Jedna ze zbroi należała do weneckiego olbrzyma o wzroście 2,10 m!  

Zwiedzanie pałacu kończy się zejściem do lochów, do których prowadzi Most Westchnień – jego nazwa nawiązuje do tego, że więźniowie przechodzili nim ostatni raz, wychodząc na wolność, by jednocześnie wyszeptać swoje ostatnie westchnienie. Więzienia były mroczne i wilgotne, a najbardziej znanym uciekinierem jest słynny uwodziciel Giacomo Casanova! W 1756 roku dokonał spektakularnej ucieczki, która do dziś owiana jest legendą.  

Pałac Dożów widziany z wody

Biblioteka Marciana (Libreria Sansoviniana)  

Tuż obok Placu św. Marka znajduje się prawdziwa świątynia wiedzy, w której od wieków przechowywane są jedne z najcenniejszych rękopisów i książek świata.  

Wszystko zaczęło się, gdy w 1453 roku Konstantynopol został zdobyty przez Turków Osmańskich. Wiele bizantyjskich rękopisów zostało wówczas uratowanych i przewiezionych właśnie tutaj. Ponadto w 1468 roku grecki uczony i kardynał Bessarion, pragnąc uchronić swoje skarby przed zapomnieniem, podarował Wenecji swoją kolekcję ponad 750 rzadkich manuskryptów i ksiąg, w tym bezcenne dzieła filozoficzne i literackie z czasów starożytnych Greków i Rzymian.  

Przez wiele lat Wenecjanie przechowywali kolekcję w Pałacu Dożów, ale dopiero w XVI wieku podjęto decyzję o budowie wielkiej biblioteki na miarę tej niezwykłej kolekcji. Zlecono to wybitnemu architektowi Jacopo Sansovino, który stworzył jeden z najpiękniejszych renesansowych budynków – Libreria Sansoviniana.  

Fasada jest pełna kolumn i rzeźb, zachwycając swoją elegancją. Na górnej balustradzie znajdują się posągi greckich i rzymskich bogów oraz alegoryczne figury, które podkreślają znaczenie wiedzy i nauki. Z kolei w środku najpiękniejszym pomieszczeniem jest Sala Sansoviniana, której sufit zdobią wspaniałe freski autorstwa Tycjana, Veronesego i Tintoretta. Wśród malowideł znajdziemy alegorie mądrości, filozofii i nauki.

Zachwycając się pięknem tego miejsca, nie zapomnijmy, że znajduje się tutaj jedna z najcenniejszych kolekcji rękopisów w Europie. Na wyróżnienie zasługują:

-Kodeksy greckie i łacińskie 

-Najwcześniejsze wydania dzieł Platona i Arystotelesa.  

-Mapy świata z XV i XVI wieku, które pokazują, jak Wenecjanie widzieli ówczesny świat.  

-Unikalne druki z czasów, gdy drukarstwo dopiero raczkowało**.  

Serce biblioteki stanowi Gabinet Bessariona. Właśnie tutaj przechowywane są najcenniejsze manuskrypty.  

Warto odnotować, że już w XIV wieku legendarny poeta Francesco Petrarca marzył o stworzeniu w Wenecji wielkiej biblioteki publicznej. Wenecja jednak czekała na ten moment jeszcze kilka wieków.  

Museo Correr 

Instytucja zawdzięcza swoją nazwę Teodorowi Correrowi (1750–1830), arystokracie i zapalonemu kolekcjonerowi sztuki. Po upadku Republiki Weneckiej w 1797 roku Teodoro postanowił ratować i gromadzić dzieła sztuki, dokumenty oraz zabytkowe przedmioty związane z historią miasta.  

Muzeum znajduje się w budynku, który w XIX wieku został przebudowany przez Napoleona. W przeszłości znajdowały się tu apartamenty królewskie i rezydencja królów Włoch, więc miejsce to ma swoje historyczne znaczenie.  

Już na samym początku zwiedzania wchodzimy do wspaniałych apartamentów, które w XIX wieku służyły Napoleonowi i późniejszym monarchom. Złote sufity, marmurowe posadzki i wspaniałe freski tworzą atmosferę prawdziwego pałacu.  

Najważniejszą częścią jest ta poświęcona historii Republiki Weneckiej. Obejrzymy tutaj mapy, dokumenty, pieczęcie i monety, jak i również symbole władzy, w tym oryginalne insygnia i miecze dożów.  

Museo Correr słynie też z kolekcji malarstwa weneckiego. Szczególnie warto tu wymienić Antonio Canovę, jednego z najwybitniejszych rzeźbiarzy neoklasycyzmu, jak i również Vittore Carpaccio, będącego jednym z najważniejszych malarzy weneckiego renesansu.  

Museo Correr nie skupia się tylko na sztuce i historii politycznej, ale także na codziennym życiu Wenecjan. W zbiorach znajdują się przedmioty codziennego użytku, meble, biżuteria, porcelana i stroje.  

Zobaczymy tutaj wspaniałe maski karnawałowe i eleganckie suknie, które przypominają o słynnych weneckich balach i maskaradach.  

Bazylika Santa Maria della Salute 

Naprzeciwko Placu Świętego Marka znajduje świątynia o niezwykłej genezie, będąca wotum wdzięczności za wybawienie. Dlaczego? W latach 1630-1631 miasto nawiedziła potężna zaraza, która zabiła prawie jedna trzecia całej ówczesnej populacji. 

Wenecjanie, głęboko religijni, postanowili zwrócić się do Matki Boskiej, aby zatrzymała śmierć. Senat Republiki Weneckiej uchwalił więc niezwykły dekret: w intencji ocalenia miasta powstanie nowa świątynia, poświęcona Matce Boskiej Uzdrowienia (Santa Maria della Salute) i stanie w strategicznym miejscu, na granicy pomiędzy Wenecją a otwartym morzem. Dzięki temu dla każdego, kto przypływał do Wenecji od strony morza, świątynia była pierwszym widocznym budynkiem i poprzez to znakiem, że zbliża się do miasta pełnego kultury, religii i niezłomności.

Zamiast typowego planu bazyliki z prostokątnym planem, jest to ośmioboczna budowla, nakryta olbrzymią kopułą. 

Biała fasada kontrastuje z turkusowymi wodami kanału, a centralna kopuła dominuje nad panoramą Dorsoduro. Rzeźbione detale, finezyjne gzymsy i posągi świętych tworzą harmonijną, ale złożoną całość. 

Natomiast wewnątrz, ośmiokątna nawa otoczona jest przez sześć kaplic bocznych, z których każda pełni swoją własną funkcję liturgiczną lub sakralną. Centralnym punktem jest cudowny obraz Matki Boskiej – figura otoczona aniołami i złoceniami, ale w sposób stonowany i skupiony. W świątyni znajdują się również obrazy samego Tycjana – „Śmierć św. Sebastiana” czy „Ofiarowanie Maryi w świątyni”, będące przykładami dojrzałego, dramatycznego stylu, pełnego napięcia i emocji.

Ze względu na genezę powstania, najważniejszym dniem w roku jest święto Festa della Salute, przypadające na 21 listopada. Tego dnia zarówno starsi mieszkańcy, jak i młode rodziny maszerują przez specjalnie zbudowany most pontonowy, łączący San Marco z Dorsoduro. 

Fasada świątyni

Rejs gondolą

Wenecja to jedno z najbardziej romantycznych miast na świecie, pełne urokliwych kanałów, wąskich uliczek i wspaniałych pałaców. Gondola to tradycyjna, wąska łódź, która była kiedyś głównym środkiem transportu po kanałach Wenecji. Dziś gondole pełnią głównie funkcję turystyczną, ale nadal zachowują swój niepowtarzalny urok i historyczny charakter. Ich charakterystyczny kształt, z wydłużoną dziobnicą, w której znajduje się metalowa ozdoba (zwana ferro), sprawia, że gondola stała się symbolem Wenecji. 

Rejs gondolą to przeżycie, które wprowadza w niezwykły klimat Wenecji. Zamiast zwykłego zwiedzania na piechotę, mamy okazję zobaczyć miasto z poziomu wody, płynąc poprzez kanały, mijając pałace i eleganckie mosty. Ponadto podczas rejsu, gondolierzy opowiedzą nam wiele ciekawych faktów o historii miasta.

Czas trwania rejsu gondolą to zwykle około 30 minut, chociaż istnieje możliwość wykupienia dłuższego rejsu. Czasami oferowane są również bardziej ekskluzywne rejsy, które trwają ponad godzinę i obejmują wizytę w bardziej odległych częściach Wenecji.

Ceny rejsów gondolowych mogą się różnić, ale warto wiedzieć, że przejażdżka gondolą to dosyć kosztowna atrakcja. W zależności od pory dnia i miejsca, ceny za 30-minutowy rejs mogą wahać się od 80 do 120 euro. Rejsy w godzinach wieczornych lub na specjalne okazje, jak np. rejsy z kolacją, mogą być jeszcze droższe.

Wenecja jest piękna o każdej porze dnia, ale najlepszym czasem na rejs gondolą jest wczesny poranek lub późny wieczór. Wtedy miasto jest spokojniejsze, a kanały nie są tak zatłoczone turystami. Poranne światło daje wspaniałe możliwości do robienia zdjęć, a wieczorem, przy zachodzie słońca, miasto nabiera niesamowitego, romantycznego charakteru. 

Chociaż gondola jest najbardziej charakterystycznym środkiem transportu w Wenecji, warto pamiętać, że miasto oferuje także inne, nieco bardziej ekonomiczne opcje zwiedzania. Przykładowo możemy skorzystać z vaporetto – publicznych łodzi, które kursują po Canal Grande i innych kanałach miasta. Vaporetto są tańsze, ale nie zapewnia takiego romantyzmu, jak tradycyjna gondola.

Podczas rejsu gondolą mamy okazję nie tylko zobaczyć Wenecję z innej perspektywy, ale także zrobić niezapomniane zdjęcia. Piękne pałace, mosty, wąskie uliczki – wszystko to tworzy wyjątkową scenerię. Warto mieć przy sobie aparat lub telefon, aby uwiecznić te chwile. 

Mosty w Wenecji 

Nieodłącznym elementem rejsów po weneckich kanałach są oczywiście mosty. Miasto jest rozsiane na 118 wyspach, połączonych ponad 400 mostami, które często nie są jedynie praktycznym sposobem na przemieszczanie się, a również prawdziwymi dziełami sztuki.  

Most Rialto (Ponte di Rialto) jest najstarszym i najsłynniejszym mostem, od wieków będącym symbolem Wenecji.  Konstrukcja oparta jest na 12 tysiącach drewnianych pali wbitych w dno kanału, co nadaje jej niesamowitą stabilność. Most wykonany jest w całości z białego kamienia i ma jedną elegancką arkadę o długości 48 metrów.  

Kolejnym ciekawym mostem jest znany nam już Most Westchnień (Ponte dei Sospiri), który łączy Pałac Dożów z dawnym więzieniem. Nazwa pochodzi od „westchnień” więźniów, którzy przechodząc przez most, po raz ostatni spoglądali na wolny świat przed skazaniem na więzienie lub egzekucję. Jednak współcześnie most stał się symbolem miłości, legenda głosi, że para całująca się pod mostem podczas zachodu słońca zapewni sobie wieczną miłość.  

Godny uwagi jest również Most Akademii (Ponte dell’Accademia). Pierwotnie zbudowany w 1854 roku jako most żelazny, w 1933 roku zastąpiono go drewnianą konstrukcją, która stoi do dziś. Z mostu rozpościera się niezapomniany widok na Bazylikę Santa Maria della Salute, natomiast sama konstrukcja wiedzie do Galerii Akademii (Gallerie dell’Accademia), jednego z najważniejszych muzeów sztuki w Wenecji.  

Z kolei Most Konstytucji (Ponte della Costituzione) jest jednym z najmłodszych mostów, otwartym w 2008 roku. Konstrukcja wykonana jest z szkła, stali i kamienia, co nadaje nowoczesny, minimalistyczny wygląd. Most pięknie komponuje się z kanałem, choć wzbudził kontrowersje ze względu na kontrast z zabytkową architekturą Wenecji. Pomimo tego Ponte della Costituzione szybko stał się symbolem nowoczesności i współczesnej architektury w sercu miasta.  

Most Rialto w nocy

Muzeum historii Naturalnej Museo di Storia Naturale

Wenecja kojarzy się przede wszystkim z romantycznymi kanałami, zabytkowymi pałacami i bogatą historią, ale w tym niezwykłym mieście możemy także odkryć fascynujący świat przyrody. Muzeum mieści się w zabytkowym Palazzo Fontego dei Turchi, który sam w sobie jest warty zobaczenia. Ten wspaniały pałac z XIII wieku, położony nad Canale Grande, był kiedyś rezydencją arystokratycznych rodzin, natomiast w XVII wieku stał się siedzibą tureckich kupców, którzy prowadzili handel z Wenecją. Ostatecznie, w XX wieku został odrestaurowany i przekształcony w muzeum poświęcone historii naturalnej.

Hitem muzeum jest ogromny szkielet Spinosaurus aegyptiacus, drapieżnego dinozaura, który żył około 100 milionów lat temu. Był to jeden z największych drapieżników w historii naszej Planety, większy nawet od słynnego T-Rexa!

Natomiast w sali ewolucji prześledzimy historię życia na Ziemi – od pierwszych organizmów po współczesne zwierzęta. Zobaczymy tu skamieniałości najdawniejszych roślin i zwierząt, które ukazują, jak życie zmieniało się na przestrzeni milionów lat. Wystawa przedstawia także teorię ewolucji Darwina i rozwój różnych gatunków.

W muzeum będziemy też podziwiać wypchane egzotyczne zwierzęta, ptaki, owady, a nawet gigantyczne kości wielorybów i czaszki słoni 

Muzeum poświęca również część ekspozycji wielkim odkrywcom i naukowcom, którzy przyczynili się do rozwoju nauk przyrodniczych. Obejrzymy tu notatki, mapy i przyrządy używane przez podróżników, którzy eksplorowali nieznane zakątki świata.

Muzeum i pałac Ca’ Rezzonico 

Przeniesiemy się tutaj w świat XVIII wieku – epoki balów, karnawałowych masek, bogato zdobionych wnętrz i wspaniałych dzieł sztuki. Położony nad Canal Grande, ten barokowy pałac zachwyca zarówno swoją monumentalną architekturą, jak i bogatym wnętrzem, wypełnionym freskami, malowidłami i meblami z czasów, gdy Wenecja była jednym z najbogatszych miast Europy. 

Budowę pałacu rozpoczęto w 1649 roku dla rodziny Bon, jednej z bogatszych rodzin w Wenecji. Niestety, w 1682 roku ród Bon popadł w długi i budowa pałacu została wstrzymana. W 1751 roku niedokończony pałac kupiła bogata rodzina Rezzonico, która chciała stać się częścią weneckiej arystokracji. Tak też się stało – Rezzonico szybko zyskali wpływy, a Carlo Rezzonico został nawet papieżem Klemensem XIII!

Jednakże, po upadku Republiki Weneckiej w 1797 roku ród Rezzonico podupadł, a pałac wielokrotnie zmieniał właścicieli. W XIX wieku mieszkał tu m.in. angielski poeta Robert Browning, a także malarz John Singer Sargent, który uwiecznił pałac na swoich obrazach. Ostatecznie, w 1935 roku miasto wykupiło Ca’ Rezzonico i przekształciło go w muzeum XVIII wieku, które do dziś zachwyca zwiedzających.

Fasada pałacu wychodzi bezpośrednio na Canal Grande, a marmurowe kolumny i wielkie okna sprawiają, że budynek wygląda niezwykle dostojnie. Natomiast do muzeum wchodzimy przez urokliwy dziedziniec, który zachował XVIII-wieczną scenerię.

Wielka Sala Balowa stanowi największe i  pomieszczenie w całym pałacu. Ogromne freski na suficie, malowane przez Giambattistę Tiepolo, przedstawiają sceny mitologiczne i alegorie chwały rodziny Rezzonico. Sala otoczona jest też balkonami, skąd kiedyś goście obserwowali tańce i występy muzyczne.

Na terenie całego pałacu zobaczymy oryginalne meble z XVIII wieku, złocone żyrandole i bogato zdobione kominki. Na uwagę zasługuje również wenecka apteka z epoki, a także autentyczne kostiumy i maski noszone podczas XVIII-wiecznych karnawałów.

Uroku temu miejscu dodają dzieła takich mistrzów jak: Pietro Longhi, który namalował sceny z codziennego życia Wenecjan czy Francesco Guardi, który ukazał miasto w romantyczny, pełen światła sposób.

Wieża Zegarowa (Torre dell’Orologio)

Wieża Zegarowa znajduje się na Placu Świętego Marka, tuż obok bazyliki i pałacu dożów. Zbudowana w 1496 roku, była nie tylko elementem architektonicznym, ale pełniła także funkcję praktyczną. Zegar na jej szczycie jest jednym z najstarszych i najbardziej złożonych mechanizmów w Wenecji, wskazującym nie tylko czas, ale także daty oraz fazy księżyca. Mechanizm jest uzupełniony o dwie figury: mężczyznę i kobietę, które uderzają w dzwon, gdy wskazówki dochodzą do pełnej godziny. 

Z wieży możemy także podziwiać niesamowity widok na Wenecję. Z tarasu rozpościera się panorama, która obejmuje zarówno plac Świętego Marka, jak i pobliskie zabytki, w tym Bazylikę Świętego Marka oraz Pałac Dożów. Warto pamiętać, że wejście na wieżę jest ograniczone, więc  najlepiej zaplanować wizytę z wyprzedzeniem.

Wieża jest również symbolem dumy weneckiej. W czasach świetności Wenecji, jej mieszkańcy traktowali zegar jako coś, co wyróżniało miasto na tle innych europejskich stolic. Przez wieki pełnił on rolę „wskazówki” na europejskiej mapie i stał się jednym z punktów, wokół którego krążyły liczne opowieści.

Jedna z nich mówi o tym, jak mechanizm zegara miał wpływ na losy Wenecji. Podobno kiedy zegar spóźniał się lub zacinał, miasto musiało zmagać się z trudnościami. Uważano, że dokładność zegara jest symbolem dobrobytu i porządku w mieście. Inna legenda dotyczy figury mężczyzny na wieży – mówi się, że jest pochodzi on z mitologii i strzeże miasta przed nieszczęściem.

Zegar słoneczny ze znakami zodniaku

Peggy Guggenheim Collection 

Jest to jedno z najważniejszych muzeów sztuki współczesnej we Włoszech, za którym stoi niezwykła kobieta – Peggy Guggenheim, ekscentryczna kolekcjonerka, miłośniczka sztuki i prawdziwa pionierka w świecie awangardy XX wieku.  

Marguerite „Peggy” Guggenheim urodziła się w 1898 roku w Nowym Jorku w bogatej rodzinie przemysłowców żydowskiego pochodzenia. Była siostrzenicą Solomona R. Guggenheima, który założył Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku. Po śmierci ojca (zginął na Titanicu), Peggy odziedziczyła ogromny majątek, co pozwoliło jej zrealizować pasję do sztuki.  

W latach 30. XX wieku Peggy przeprowadziła się do Europy, gdzie poznała najważniejszych artystów swoich czasów – Picassa, Duchampa, Ernsta, Kandinsky’ego, Pollocka i wielu innych.  

Zafascynowana sztuką awangardową, zaczęła kolekcjonować dzieła surrealistów, dadaistów i abstrakcjonistów, budując jedną z najważniejszych kolekcji sztuki XX wieku. Ponadto czasie II wojny światowej pomogła wielu artystom uciec z Europy do Stanów Zjednoczonych, ratując ich przed nazistami.  

Wśród najważniejszych obrazów znajdują się:  

-„Empire of Light” René Magritte, surrealistyczna wizja dnia i nocy w jednym obrazie.  

-„Alchemy” Jacksona Pollocka, jeden z najlepszych przykładów malarstwa gesturalnego, stworzonego w stylu drippingu.  

-„Niebieski obraz” Vasilija Kandinsky’ego, abstrakcja emocji i energii.  

-„Kobieta z żółtym kapeluszem” Pabla Picassa, przykład kubizmu w najlepszym wydaniu.  

Spacerując po wnętrzach pałacu, poczujemy atmosferę, w jakiej żyła Peggy. Z kolei na dziedzińcu muzeum znajduje się kolekcja rzeźb, w tym dzieła Henry’ego Moore’a, Alexandra Caldera i Alberto Giacomettiego. Jako ciekawostkę warto dodać, że Peggy kochała własne psy niemal tak bardzo, jak sztukę, a po jej śmierci w 1979 roku została pochowana w ogrodzie obok swoich ukochanych zwierząt.  

Kościół Santa Maria del Rosario (Gesuati) 

Zacznijmy od małego wyjaśnienia – bo nazwa może być myląca. Choć „Gesuati” może sugerować związek z jezuitami, tak naprawdę ten kościół nie miał z nimi wiele wspólnego. Nazwa pochodzi od Zgromadzenia Gesuatów, czyli Braci od Pokuty Jezusa Chrystusa – świeckiego stowarzyszenia religijnego, które istniało od XIV wieku. Ich siedziba znajdowała się właśnie w tym miejscu, tuż nad brzegiem kanału. Z czasem jednak zgromadzenie zanikło, a teren wraz z zabudowaniami przejęli dominikanie. I to oni, w pierwszej połowie XVIII wieku, postanowili wznieść tu nowy, reprezentacyjny kościół, godny charyzmatu swojego zakonu i renomy Wenecji.

Fasada świątyni jest zwrócona ku wodzie i udekorowana kolumnami w porządku korynckim, trzema portalami wejściowymi oraz figurami świętych. Mianowicie znajdziemy tu tu św. Tomasza z Akwinu, św. Dominika i św. Katarzynę Sieneńską, a każda z tych postaci stanowi ważną część dominikańskiej tożsamości.

W środku polecam zwrócić uwagę na freski Giambattisty Tiepola, które zdobią sklepienie głównej nawy. Tiepolo, jeden z najwybitniejszych weneckich malarzy XVIII wieku, stworzył tu serię malowideł poświęconych świętym i idei cnoty dominikańskiej. Główne freski przedstawiają między innymi:

-Triumf św. Tomasza z Akwinu, dynamiczna, pełna światła kompozycja ukazująca filozofa jako pośrednika między niebem a ziemią.

-Apoteozę św. Dominika, ukazującą świętego założyciela zakonu w chwili uniesienia duchowego.

-Cnoty teologalne, ujęte symbolicznie i w sposób wyjątkowo nowoczesny jak na barokowe malarstwo.

Obok Tiepola, wspaniałe prace zostawił także Giovanni Battista Piazzetta, którego obrazy ołtarzowe wprowadzają bardziej intymny, dramatyczny nastrój. Nie sposób też nie wspomnieć o subtelnych dekoracjach stiukowych, wykonanych przez Abbonda.

Świątynia widziana z wody

Torcello i Bazylika Santa Maria Assunta

Torcello jest jedną z najstarszych osad w lagunie weneckiej. W czasach, gdy dzisiejsza Wenecja jeszcze nie istniała, to właśnie tutaj uciekali mieszkańcy rzymskich miast przed najazdami barbarzyńców. Osada przez długi czas dobrze prosperowała, ale gdy w późnym średniowieczu Wenecja zdobyła kontrolę nad laguną Torcello zaczęło tracić znaczenie. Ponadto epidemie i zamulanie kanałów sprawiły, że mieszkańcy opuścili wyspę, a dziś żyje tu tylko kilkadziesiąt osób.

Z kolei Bazylika Santa Maria Assunta została założona w 639 roku, kiedy Torcello było jeszcze jednym z najważniejszych miast laguny. Ten fakt czyni ją najstarszym kościołem w weneckiej lagunie. Do budowy świątyni użyto najprawdopodobniej marmuru pochodzącego z dawnych rzymskich budowli.

Santa Maria Assunta wygląda zupełnie inaczej niż inne kościoły Wenecji. Jest surowa, romańska i pełna mistycznego uroku. Wnętrze jest trójnawowe z drewnianym sufitem w kształcie odwróconej łodzi, mającym przypominać o morskich korzeniach Wenecji.  

Jednakże, to wspaniałe mozaiki zwracają na siebie uwagę. Całą absydę pokrywa XI-wieczna Mozaika Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Przedstawia ona Madonnę z Dzieciątkiem na złotym tle, otoczoną przez apostołów.  

Natomiast na tylnej ścianie znajduje się Mozaika Sądu Ostatecznego. W jej górnej części możemy zobaczyć Chrystusa jako sędziego, otoczonego przez anioły. Niżej znajdują się sceny zmartwychwstania i podziału dusz: błogosławieni idą do raju, a grzesznicy do piekła. Podobno patrzenie na tę mozaikę oczyszcza duszę i pomaga unikać grzechów.

Na koniec polecam wejść na romańską dzwonnicę. Ma ona 55 metrów wysokości, a samo wejście na szczyt jest dość łatwe. Z góry widać całą lagunę Wenecji – widok jest wspaniały.

Na placu przed bazyliką stoi również Tron Attyli (Trono di Attila), który według legendy należał do wodza Hunów, Attyli, ale w rzeczywistości był miejscem, gdzie zasiadał lokalny sędzia.  

Niewiele dalej znajduje się Most Diabła (Ponte del Diavolo) – tajemniczy, średniowieczny most bez poręczy. Według legendy został zbudowany przez diabła w zamian za duszę młodej Wenecjanki.  

Muzeum Morskie w Wenecji (Museo Storico Navale di Venezia)  

Wenecja od zawsze była miastem morza. Właśnie dzięki swojej flocie Republika Wenecka przez wieki rządziła handlem na Morzu Śródziemnym, a jej statki docierały do najdalszych zakątków Europy, Azji i Afryki. Muzeum mieści się w dawnym arsenale Wenecji, gdzie przez wieki budowano wenecką flotę wojenną i handlową.  

Obejrzymy tutaj dokładne rekonstrukcje słynnych weneckich galer, jak i również liczne XVII-wieczne galeony, statki handlowe i okręty wojenne. Wspaniale uzupełnia to kolekcja starożytnych armat, muszkietów i mieczy, które były używane na weneckich statkach. Wenecjanie budowali swoje statki w Arsenale Weneckim, gdzie podobno potrafili złożyć w pełni wyposażoną galę wojenną w… jeden dzień!  

W jednym z pomieszczeń znajduje się wyjątkowy eksponat. Jest to model Bucintoro – legendarnego złoconego statku doży. Na nim wenecki doża co roku odprawiał ceremonię „Zaślubin Wenecji z morzem”, wrzucając pierścień do Adriatyku jako symbol panowania Serenissimy nad wodami.  

Muzeum poświęca też dużo uwagi na Bitwie pod Lepanto (1571). Było to jedno z największych morskich starć w historii, w którym Wenecja i jej sojusznicy pokonali flotę osmańską. W muzeum zobaczymy broń, mundury, flagi i modele okrętów, które brały udział w tym epickim starciu.  Na szczególną uwagę zasługuje oryginalna galera turecka, zdobyta podczas bitwy.

Muzeum dokumentuje również historię włoskiej marynarki wojennej, pokazując modele okrętów podwodnych, niszczycieli i lotniskowców. Znajdują się tu także eksponaty z I i II wojny światowej, w tym peryskopy, torpedy i wyposażenie marynarzy.  

Weneckie gondole to symbol miasta, więc muzeum posiada dużą wystawę na ich temat. Obejrzymy oryginalne gondole z XIX i XX wieku, w tym jedną należącą do weneckiego patriarchy. Co ciekawe, różne rodziny arystokratyczne miały swoje unikalne modele. Jednym z nich jest oryginalna czarna gondola, która należała do pisarza Gabriele D’Annunzio.  

Co więcej, tuż obok Muzeum Morskiego znajduje się dodatkowa ekspozycja umiejscowiona w dawnym magazynie łodzi, należącym do weneckiej marynarki wojennej. Zawiera ona oryginalne historyczne statki, drewniane łodzie rybackie i transportowe, używane w lagunie weneckiej. Nie zabrakło też miejsca dla nowoczesnych łodzi patrolowych używanych przez współczesną straż przybrzeżną.  

Arsenał i stocznia w Wenecji

Murano – wyspa szkła i weneckiego rzemiosła

Jest jedno miejsce, które stanowi esencję weneckiego kunsztu i rzemiosła – Murano. Murano od ponad 700 lat słynie z produkcji szkła artystycznego, które zachwyca świat. Na jego obszarze powstały wspaniałe kielichy, lustra, żyrandole i szklane rzeźby, które do dziś zdobią pałace i kolekcje na całym świecie. 

Murano to archipelag siedmiu połączonych mostami wysepek, który od średniowiecza był centrum szklarstwa weneckiego. Wszystko zaczęło się, gdy w XIII wieku Republika Wenecka przeniosła wszystkie huty szkła na Murano, by zapobiec pożarom w mieście (huty były zagrożeniem dla drewnianych budynków Wenecji). Szklarze z Murano stali się najbardziej prestiżowymi rzemieślnikami w Wenecji, mającymi specjalne przywileje. Jednakże nie mogli opuszczać tego miejsca, by nie zdradzić tajemnic produkcji.  

Dziś Murano nadal jest centrum produkcji szkła artystycznego i miejscem, gdzie możemy zobaczyć mistrzów przy pracy, a także odwiedzić muzea, galerie i ekskluzywne sklepy. W wielu warsztatach możemy na własne oczy zobaczyć, jak mistrzowie formują szkło w niezwykłe kształty. Warto poznać najpopularniejsze techniki szklarskie, które do dziś stosują mistrzowie Murano:  

-Millefiori („tysiąc kwiatów”). Technika polega na tworzeniu wzorów kwiatowych ze szkła, które układają się w piękne mozaiki. Jest najczęściej stosowana do produkcji mis, wazonów i biżuterii.  

-Filigrana (szkło koronkowe). Szklarze tworzą cienkie nici szklane, które następnie układają w misterną siateczkę przypominającą koronkę. Efektem są delikatne kieliszki i lampy, które wydają się niemal przezroczyste.  

-Szkło awenturynowe. Do stopionego szkła dodaje się drobinki metali (np. miedzi), co daje efekt błyszczącego, złocistego pyłu. Ta technika jest najczęściej używana do produkcji luksusowych waz i figurek.  

-Sommerso („zanurzone szkło”). Metoda polega na nakładaniu kolejnych warstw szkła w różnych kolorach, tworząc efekt głębi. Wykorzystywana jest w eleganckich wazonach i rzeźbach szklanych.  

Główną arterią jest Canal Grande di Murano, gdzie znajdują się najsłynniejsze huty, sklepy i galerie szkła. Polecam też odwiedzić Piazza Municipio, gdzie znajduje się ogromna rzeźba ze szkła „Comet Glass Star”. Z kolei dla widoków polecam przejść się na most Ponte, skąd roztacza się piękny widok na kanały i kolorowe domy wyspy.  

W temacie pamiątek, polecanymi sklepami i galeriami są Venini, Seguso Vetri d’Arte oraz Barovier & Toso – firma działająca już od XV wieku! Radzę też uważać na podróbki. Na straganach w Wenecji łatwo znaleźć tanie szkło „w stylu Murano”, ale prawdziwe wyroby mają certyfikat „Vetro Artistico Murano”.  

Muzeum Szkła (Museo del Vetro)

Nie ma lepszego miejsca na poznanie historii i technik produkcji szkła na wyspie Murano. Samo muzeum mieści się w XVI-wiecznym Palazzo Giustinian, dawnym pałacu biskupów Torcello. Budowla ta jest pięknym przykładem weneckiej architektury – z eleganckimi arkadami i widokiem na kanał.  

Muzeum mieści największą ekspozycję szkła artystycznego na świecie. W pierwszej sali znajdziemy szkło pochodzące z czasów rzymskich, które przetrwało ponad 2000 lat! Wśród eksponatów są misy, puchary i amfory, które pokazują, jak zaawansowana była technika obróbki szkła już w starożytności.  

W XIV-XVI wieku weneccy rzemieślnicy opracowali techniki, które uczyniły szkło Murano najsłynniejszym na świecie. W tej sali zobaczymy pierwsze na świecie szkło kryształowe, które było tak czyste i błyszczące, że przypominało diamenty. Znajdują się tu również pięknie zdobione lustra, które były luksusem dostępnym tylko dla najbogatszych.  

Natomiast w XVIII wieku Murano słynęło z produkcji ogromnych, wielobarwnych żyrandoli, które zdobiły pałace i opery całej Europy. Jeden z najcenniejszych eksponatów to żyrandol z XVIII wieku, w którym każda część jest osobnym kawałkiem misternie zdobionego szkła.  

Muzeum prezentuje też wszystkie najważniejsze techniki obróbki szkła:  

-Millefiori („tysiąc kwiatów”), szkło o wzorach mozaikowych.  

-Filigrana, szkło z cienkimi, delikatnymi wzorami przypominającymi koronkę.  

-Sommerso, szkło warstwowe, tworzące efekt głębi.  

-Avventurina, szkło z drobinkami metalu, które daje złocisty połysk.  

Ale szkło Murano to nie tylko tradycja, a także nowoczesna sztuka. W muzeum znajdują się dzieła współczesnych artystów, którzy tworzą abstrakcyjne rzeźby i instalacje ze szkła. Gorąco polecam wpaść na pokazy formowania szkła, gdzie można obejrzeć, jak rzemieślnicy przekształcają roztopione szkło w piękne przedmioty.  

Katedra Santi Maria e Donato 

Wśród kanałów i hut szkła na wyspie Murano kryje się również jedno z najstarszych i najpiękniejszych miejsc kultu w całej Lagunie Weneckiej, pełne bizantyjskiego splendoru, fascynujących legend i niezwykłej atmosfery.  

Historia świątyni sięga VII wieku, kiedy na Murano osiedlili się pierwsi chrześcijanie. Powstała tu niewielka bazylika, która w XII wieku przeszła wielką przebudowę, przyjmując charakterystyczny bizantyjski styl. Z tego okresu pochodzi jej wspaniała mozaika posadzkowa, którą można porównać do tej w Bazylice św. Marka w centrum Wenecji.  

Z zewnątrz katedra wyróżnia się piękną absydą – półokrągłą częścią, która jest jednym z najlepszych przykładów romańskiej architektury w Wenecji. Absyda została udekorowana rzędami arkad i kolumn, tworząc przez to efektowny rytm światła i cienia. Na uwagę zasługują również znajdujące się w górnej części małe mozaiki i płaskorzeźby.

Po wejściu do katedry, niewątpliwie pierwszą rzeczą, która przyciąga wzrok, jest wcześniej wspomniana mozaika posadzkowa z XII wieku. Została ona wykonana z marmuru i barwionych kamieni, układających się w misterny wzór geometryczny i roślinny. Tajemniczym motywem jest czarny orzeł z rozpostartymi skrzydłami, który może symbolizować potęgę Cesarstwa Bizantyjskiego.  

Kolejną niezwykłą rzeczą znajdującą się w katedrze są ogromne kości wiszące nad ołtarzem. Według legendy należą one do smoka zabitego przez św. Donata (patrona świątyni), który miał pokonać bestię w Grecji, a następnie sprowadzić jej szczątki do Murano. W rzeczywistości są to kości wieloryba lub innego dużego morskiego stworzenia.  

Katedra Santi Maria e Donato

Burano 

Jest to najbardziej malownicza wyspa Laguny Weneckiej z domami w najróżniejszych kolorach, jak i również od wieków słynąca ze swojego tradycyjnego rzemiosła – koronkarstwa.

Chyba każdy kto odwiedza wyspę, zadaje sobie pytanie, dlaczego tutejsze domy są tak kolorowe. Według legendy, kolorowe domy pomagały rybakom wrócić do domu w gęstej mgle, która często spowijała lagunę. Dzięki temu, nawet po ciężkim dniu na morzu, mogli łatwo znaleźć swoją przystań. Do dziś istnieje system regulacji kolorów, a każdy kto chce pomalować swój dom, musi zgłosić się do władz, które wskażą dozwoloną paletę barw. 

Z tej przyczyny Burano wygląda jak jedna wielka galeria sztuki na świeżym powietrzu. Każdy dom ma inny kolor – od intensywnej czerwieni, przez głęboki błękit, aż po pastelowe żółcie i zielenie. Niezaprzeczalnie jest to jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc w Europie. Wśród setek barwnych domów, najbardziej wyróżnia się Casa di Bepi Suà. Ten dom jest pomalowany w geometryczne wzory i różne kolory, co sprawia, że wygląda jak dzieło nowoczesnej sztuki.  

Wyspa jest również znana z tradycyjnego koronkarstwa, które ma kilkusetletnią historię. Sztuka ta rozwinęła się w XVI wieku, kiedy koronki z Burano zaczęły trafiać na dwory europejskie. Wenecja długo chroniła sekrety tej sztuki, a koronki z Burano były uważane za jedne z najlepszych na świecie.  

Kolorowe domy i kanał w Burano

Muzeum Koronek (Museo del Merletto) 

Wyspa jest również znana z tradycyjnego koronkarstwa, które ma kilkusetletnią historię. Na Piazza Galuppi, znajduje się muzeum, które przeniesie nas w świat misternie tkanych wzorów, delikatnych nici i wielowiekowej tradycji rzemieślniczej, która rozsławiła Burano na całym świecie.  

Gdy wraz z rozwojem mechanicznej produkcji tekstyliów, tradycyjne koronkarstwo zaczęło zanikać,królowa Włoch, Małgorzata Sabaudzka, postanowiła uratować tę sztukę i zorganizowała powstanie Szkoły Koronek  (Scuola del Merletto di Burano). W XX wieku koronkarstwo zaczęło jednak dalej tracić na znaczeniu – tańsza produkcja maszynowa zepchnęła misterną ręczną pracę w cień. Aby zachować dziedzictwo buraneńskich koronek, w 1981 roku w dawnym budynku szkoły otwarto Museo del Merletto, gromadzące najcenniejsze historyczne koronki i dokumenty dotyczące tej unikalnej sztuki.  

Muzeum prezentuje kilkaset eksponatów, które ukazują rozwój koronkarstwa na przestrzeni wieków. Możemy tu zobaczyć oryginalne ręcznie wykonane koronki z XVI-XIX wieku, które kiedyś zdobiły suknie arystokratek, obrusy i kościelne szaty liturgiczne. Każdy wzór jest tak misterny i delikatny, że trudno uwierzyć, że powstał bez pomocy maszyn!  

Doświadczenie wzbogaca obszerna kolekcja rysunków, szkiców i wzorników, na podstawie których powstawały koronki oraz panele multimedialne pokazują rozwój koronkarstwa na przestrzeni wieków i jak koronki trafiały na dwory królewskie.  W muzeum odbywają się też pokazy koronkarstwa na żywo. Starsze mieszkanki Burano, które należą do ostatnich mistrzyń tego rzemiosła, pokazują, jak ręcznie tworzy się koronki.  

Sekret piękna tkwi w technice – koronki z Burano są wykonywane metodą „punto in aria” (szycie w powietrzu), która pozwala na niezwykle finezyjne wzory. W XVII wieku były one tak cenne, że para koronkowych rękawiczek mogła kosztować tyle, co cały dom! Co więcej, przez długi czas koronki mogły nosić tylko osoby z wyższych sfer, a ich kopiowanie przez rzemieślników spoza Burano było surowo karane.  

.

Wyspa San Giorgio Maggiore 

Położona na lagunie weneckiej, naprzeciwko głównego kanału miasta, ta wyspa oferuje idealne połączenie weneckiej kultury, historii oraz ciszy, której czasami brakuje w centrum miasta.

Wyspa San Giorgio Maggiore była zamieszkana już w czasach rzymskich, ale prawdziwe znaczenie zyskała w XVI wieku, po reformach benedyktyńskich. Wówczas rozpoczęła się budowa potężnego klasztoru, będącego ważnym zabytkiem na wyspie. 

Głównym punktem turystycznym wyspy jest monumentalny kościół bazyliki San Giorgio Maggiore, którego projekt stworzył Palladio. Kościół zachwyca swoim klasycznym wyglądem, dużą, przestronną nawą oraz bogatymi zdobieniami. Wewnątrz można podziwiać dzieła takich artystów jak Tintoretto czy Veronese. Dla turystów, którzy cenią sobie historię sztuki, jest to prawdziwa uczta dla oka.

Jednak sama architektura klasztoru to tylko początek przygody z wyspą. Warto udać się na wieżę dzwonnicy, skąd roztacza się przepiękny widok na Wenecję i całą lagunę. To idealne miejsce na zrobienie zdjęć, które uchwycą magię tego miejsca. Z tej perspektywy możemy dostrzec nie tylko weneckie kanały, ale także wspaniałą panoramę miasta, w tym most Rialto i Plac Świętego Marka.

Poza kościołem i wieżą dzwonnicy, San Giorgio Maggiore to także doskonałe miejsce na spokojny spacer. Wyspa jest pełna zieleni, a jej ulice są znacznie mniej zatłoczone niż w centrum Wenecji, co pozwala na chwilę wytchnienia od turystycznego zgiełku. Wzdłuż nabrzeży znajduje się kilka uroczych punktów widokowych, z których będziemy mogli podziwiać architekturę wyspy oraz widoki na okoliczne wodne przestrzenie.

To, co wyróżnia San Giorgio Maggiore, to spokojna, niemalże medytacyjna atmosfera. Wyspa jest idealnym miejscem dla tych, którzy szukają ciszy i relaksu. Z dala od tłumów turystów, można w pełni poczuć klimat Wenecji, chłonąć jej unikalny charakter, a także delektować się widokiem na historyczną zabudowę i krystalicznie czystą wodę laguny.

Panorama wyspy San Giorgio Maggiore

Bazylika San Giorgio Maggiore 

Warto skupić się bardziej na bazylice San Giorgio Maggiore, zachwycającej swym klasycznym renesansowym stylem, swoimi wnętrzami i pięknym widokiem na Lagunę Wenecką.  

W XVI wieku mnisi postanowili wybudować nową, bardziej reprezentacyjną świątynię, która odpowiadałaby rosnącemu znaczeniu klasztoru. Projekt zlecono samego Andrei Palladio, jednemu z najwybitniejszych architektów renesansu. Palladio zaprojektował kościół w klasycznym stylu, inspirowanym antyczną architekturą Rzymu, tworząc jedno ze swoich największych arcydzieł.  

Kościół wyróżnia się białą fasadą z marmuru, która lśni w słońcu i odbija się w wodach Laguny Weneckiej. Ponadto klasyczne kolumny i pedimenty, inspirowane architekturą starożytnego Rzymu, nadają świątyni niezwykły urok.  

Wnętrze jest przestronne i jasne, trzy nawy oddzielone są masywnymi kolumnami, a wysokie okna wpuszczają naturalne światło, które podkreśla elegancję wnętrza. Samo wnętrze jest oparte na planie krzyża łacińskiego, z dużą centralną nawą i bocznymi kaplicami.  

Bazylika skrywa też w swoich wnętrzach niezwykłe dzieła sztuki, autorstwa Tintoretta – jednego z najwybitniejszych malarzy renesansowych. Najważniejsze z nich to: „Ostatnia Wieczerza” oraz „Zbieranie manny”. Bazylika stanowi również miejsce pochówku kilku dożów weneckich i ważnych osobistości, których grobowce możemy zobaczyć w bocznych kaplicach.  

Ponadto z dzwonnicy bazyliki rozciąga się jeden z najlepszych widoków na Wenecję i całą Lagunę Wenecką. Nie musimy nawet wchodzić po schodach, dostępna jest bowiem winda, która może zabrać nas na samą górę.

Fasada Bazyliki San Giorgio Maggiore

Muzeum Klasztorne 

Na wyspie znajduje się również muzeum, które prezentuje historię klasztoru oraz rozwoju Wenecji. Muzeum Klasztorne znajduje się w pomieszczeniach dawnego klasztoru benedyktynów, co dodaje mu wyjątkowego charakteru. 

Kolekcja obejmuje szeroki wachlarz dzieł z różnych epok, a przede wszystkim dzieł renesansowych. Obejrzymy tutaj prace wybitnych artystów, którzy mieli wpływ na rozwój sztuki w tym regionie, w tym takie nazwiska jak Jacopo Tintoretto, Giovanni Bellini czy Paolo Veronese. Dzieła te ukazują zarówno religijne motywy, jak i życie codzienne Wenecjan.

Innym ciekawym aspektem muzeum jest jego związek z benedyktyńskim zakonem. Dowiemy się, jakich przedmiotów codziennego użytku używali mnichowie, a także jak rozwijały się ich tradycje artystyczne i intelektualne. Eksponaty takie jak rękopisy, ikony czy przedmioty liturgiczne pozwalają również na zgłębienie tajników duchowego życia benedyktynów.

Co wyróżnia Muzeum Klasztorne w San Giorgio Maggiore, to sama przestrzeń, w której się znajduje. Kościół zaprojektowany przez Andrei Palladio to arcydzieło renesansowej architektury, a same wnętrza klasztoru zachowały swój niepowtarzalny klimat. Warto też zwrócić uwagę na wspaniałe widoki, jakie rozpościerają się z muzeum na lagunę wenecką oraz miasto. 

Oprócz samego muzeum polecam zwiedzić także klasztorne ogrody, w których rosną rośliny używane niegdyś przez mnichów do celów leczniczych. Znajdziemy tutaj chwilę wytchnienia z dala od tłumów na głównych ulicach Wenecji.